Boynunda Uyuyan Gece
Şu an mışıl mışıl uyuyorsun...
Ve saçların, yavaşça boynuna düşmüş.
Kim bilir…
O koku nasıl kalmıştır orada,
Dar Ağacında Son Gülüş
Söylesene, kim üzdü seni? Neden bu kadar çaresiz bakıyor gözlerin?
Neden içindeki fırtınalar durmadan esiyor, neden her gece yeni bir uçuruma açılıyor ayakların?
Hangi hayat, hangi el seni dar ağaca doğru itti; hangi gününsüz sözler göğsünde görünmez yaralar açtı?
Hangi harf beyninde sessiz bir cinayet işledi de kelimeler artık nefes alamaz oldu?
"Gitmekle Kalan"
Ömür yeter mi bilmiyorum,
Sana bir kez daha bakmaya,
İlk kez görmüşüm gibi yeniden tutulmaya...
Belki bir tebessümüne dokunmaya.
De ki bir kitap olsam,
Sayfasini her cevirdiginde gözlerini görsen,
De ki dört mevsim olsam,
Kışı,sonbahri,ilkbaharı gözlerinde yazı kalbinde yaşasam,
De ki kocaman bir okyanus olsam,
Bir albatros gibi dalgalarima kapilsan,
Demir Parmaklıklarda Gül Açtı
Bir suç muydu seni içimden sevmek?
Yoksa bu ceza,
Yalnızca kalbim, sen diye atıyor diye mi kesildi ömrüme?
Dondurdugum İsyan
Bugün,
Geriye dönebileceğim hiçbir yer bırakmadım.
Bıraktım her şeyi,
Onurumla beraber,
Dumanı Göğe Karışan Bekleyiş
Sonra şöyle dedim kendi kendime,
yaktığım sigaranın dumanı
göğe karıştığı kadar tez gelseydin içime…
belki her kıvılcım yangına dönüşmez,
Kendine Dönüş
Bu hayatta insanın en büyük varlığı,
Sustuklarını — hiç kimseye anlatamadıklarını —
Yalnızlığına dökebilmesidir.
Çünkü bazen,
Edebin Son Nefesi
Bir gün, bir yerde tükeneceğim,
Tükenişim bile, incinmemiş bir edep olacak,
Son nefesim, kirlenmemiş bir bakışın aydınlığında,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!