Bir Kalbin Çöküşü
İçimden geçeni yaptım,
Kendimden geçmeyi göze alarak...
Bir aşkı değil,
Bir ömrü sundum ellerine,
“Bir kalp, bir kalbi bu kadar severse dünya daralır.
Nefes, hasrete dönüşür; ses, suskunluğa gömülür.
Zaman, acının diliyle ağırlaşır, adımlar anlamını yitirir.
İnsan, sevdiğinin yokluğunda kendi gölgesine bile yabancı olur.
Gözler, gördüğü her yerde kaybolanı arar durur.
Eller, dokunamadığı tenin hatırasına titrer.
Kalbim senden habersizce atarken,
bir gece mehtap halini alırken bile,
sessizligini bile gizlemisti o manzaranin derinliğine,
En sensiz nefes alamazken,
sen bulutlardan yağmuru medet ederdin,
Bir Satırda Unutuldum
Bugün bir kitabın bir mısrasında ayrılıkla karşılaştım.
Cümlelerin arasına gizlenmiş bir veda vardı.
Yazar, o vedaya nokta koymamıştı.
"Bir Şehirde Kendimi Kaybettim"
Bir yalnızlık var…
Tam da göğüs kafesimin üstünde,
Ne zaman “sustum” desem
Kirpiklerimden bir perde iniyor,
Bir Serçenin Kanadında Düştüm
Bugün,
İçimden susarken
Sessizliğin sesiyle konuştu bana gece.
Senin suskunluğuna benzeyen
Bir Serçenin Kanadında Yalnızlık
Gönül bir matemin en güzel hüznüdür bazen,
Avuçta çırpınan bir serçenin
havadan süzülen tek kanadı gibi.
Masumiyetle başlar,
Bir Sevdaya Dokunmak
Bir sevdaya alışmak, bir ömrü eksiltmek gibidir.
İlk dokunuşun kalır insanda, sonra zamanın bile dili tutulur.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!