Odasında belli belirsiz bir mum ışığı
Paslı dudaklarını kaplamış izmarit sarısı
Mintanında yarısı silinmiş kan lekesi
Üzerine sinmiş kesif sigara kokusu
Güzel sevmeye mazhar olmak yaradanın hediyesi
Kararda isabet için hür yarattı bizleri
O halde neden bir insan kul olmak ister ki?
Sonuç alamayacağını bildiği bir işe girer
Ben ölüp gittikten sonra bile
Beni kimseye unutturma
Bırak odam dağınık kalsın
Kitaplarımda kuru güller saklansın
Birden vaziyetler kötüleşti
Herkes kendi keyfine bakar
Sen ona yanarsın o da döner
Bir başkasına yanar
Sevgililer artık çok vefasızlaştı
Vazo
Bu duygular geçer mi bir gün?
Bilmiyorum
Ama hatıran masanın üstündeki
Kıymetli vazo misali
Her insanın hayatında
Hatıraların önemi mutlaka çoktur
Kimileri yaraları arttıkça
Derdini içine atar duygusallaşır
Kimilerinin ise yaşadıklarını
İfade etmesi pek zorlaşır
Veda kırıntıları gördüm dudaklarında
Bir gönülden geriye
Ne istesen fazlasıyla bıraktın
Ama bir güzel gülüşü
Bir güzel oturuyor camda mavi gözleri boşlukta
Arıyor geçmişin hazinesinden birtakım izler
Bakışları burda ama yürek sesi yok ortalıkta
Kayboldu umutlar bir defineci sessizliğiyle
Elindeki kaleme dikkat et onunla sadece yazmazsın
Elinde kalem olursa son kararı sen verirsin
Görmek istemediklerinin üstünü çizebilirsin
Kır kalemi razıyım çekilen acılar sona ersin
Bir vakit kalbimin en tenha yerine
Senin adını yazmıştım,
Rüzgâr o köşeyi etkilemez sanmıştım.
Meğer insan en çok sessiz gidişlerden etkilenirmiş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!