Yaz bittiğinden beri
Şehirlerin evlerine çekilişi
Ruhumu ferahlatıyor
İçimden geçen sokakların boşluğundan
Artık tanıdık geliyor
Işıl ışıl yalnız lambaları sokakların
Kartal Maltepe arasında bir yerde
İş ile ev arasında,
Aç ile tok, var ile yok
Az ile çok, hep ile hiç
Neyzen ile Can Yücel arasında
Bir yaprak çıtırtısının, “çıt”’ında...
Ah şu yarasalar
Uçan memeli kör yarasalar
Bulmacaları bıraksalar da
Keşke bi işe yarasalar.
Tabakta yarım bıraktığımız
Arkamızdan ağlayan
Yemeklerimiz vardı bizim
Bak şimdi biz yarım kalıyoruz
Söylesene hangi birinin
Ardından ağlayalım…
Ağustosa çelme takıp
İstiklal ’in tramvayına iliştirmiştik
Düşler toplanmış göçüyorlardı
Biz düşlerimizi kuşlara değişmiştik
Bütün ezberleri bozan bir evrende
Her gün biraz daha büyüyen erikleri
İş dönüşleri dalından yediğimiz günlerdi
Bahardı bir umut vardı yaza dairdi
Bu yazın yaz olmasından daha güçlüydü
Güzel günleri beklemek.
Bozuk bir para gibi harcadık
Sen olmayınca
Bütün kitapları okumak gerekiyor
Hayatı anlamak için
Bak bu kaçıncı kütüphane
Ne bitmez şey gözlerin.
Bir gün kuşlar turuncuya bulandığında
Şehrin bir köşesinde fark edersen
Kanatlarındaki kendi yorgunluğunu
Yaşıyorsun demektir
Yaşıyorsun.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!