Çok gördünüz

ÇOK GÖRDÜNÜZ AŞKI
Çok gördünüz aşkı bana, söyleyin neden böyle?
Sevdim diye mi düştüm bu ayrılık çölüne?
Bir yürek verdim uğruna, bin yara aldım geri,
Kader yazdı acımı sessizce ömrüme.

Çok gördünüz bir gülüşü, bir sıcak bakışı,
Çok gördünüz gönlümde açan sevda nakışı.
Ben kimsenin hakkına göz dikmedim ömrümce,
Neden bana reva gördünüz gözyaşı akışı?

Bir umut ektim sevdanın kurumuş toprağına,
Hasret düştü ardından gönlümün otağına.
Ben baharı beklerken kışlar geldi üstüme,
Acılar yuva kurdu kırık yüreğime.

Ben seni bir ömürlük dua diye sevdim,
Adını her secdede sessizce zikrettim.
Sen bir vedayla gittin ardına bakmadan,
Ben bin gece boyunca sensizliği bekledim.

Çok gördünüz sevgiyi, çok gördünüz vefayı,
Bana bıraktınız yalnız ayrılığı, cefayı.
Ben gülerken içimde fırtınalar kopardı,
Kimse duymadı kalbimde büyüyen bu yarayı.

Yastığım sırdaş oldu dökülen yaşlarıma,
Yıldızlar şahit oldu bitmeyen dualarıma.
Bir tek Rabbim biliyor içimdeki yangını,
Sessizce sığındım sonsuz merhametine.

Dost sandıklarım döndü sırtını bir gün bana,
Kırılan umutlarım düştü sessiz toprağa.
İnsan en çok sevdiğinden yara alırmış meğer,
Bunu da acı öğretti bana.

Çok gördünüz aşkı bana, çok gördünüz huzuru,
Geceler aldı benden gülüşümü, gururumu.
Bir fotoğraf, bir hatıra kaldı avuçlarımda,
Onlarla yaşamayı öğrendi bu garip gönlüm.

Rüzgâr esse adını getiriyor kulağıma,
Yağmur sensizliği yazıyor camlarıma.
Ne kadar unut desem dinlemiyor yüreğim,
Sevdan mühür olmuş bütün duygularıma.

Belki bir gün anlarsınız sevenin hâlinden,
Sessizce ağlayan bir gönlün derdinden.
Aşkı çok görmek kolaydır uzaktan bakanlara,
Ateş düştüğü yeri yakar derinden.

Yine de kin tutmadım hiçbir insana,
Beddua etmedim beni üzen zamana.
Çünkü biliyorum; sabreden gönüllerin,
Mükâfatı saklıdır Rahmân'ın katında.

Çok gördünüz aşkı bana...
Ama sevgiyi gönlümden sökemediniz.
Acıyı verdiniz, sabrı öğrendim.
Yalnızlığı bıraktınız, Rabbime sığındım.
Kırdınız belki kalbimi,
Ama sevgimi kirletemedim

Ben yine severim, yine dua ederim,
İyilikten, vefadan asla vazgeçmem.
Çünkü gerçek aşk, karşılık beklemek değil;
Sevdiği için yanmayı da göze almaktır.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ