Çocukluk-2 Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Uçurtma ipten kopsa da gökyüzünde
Düşer bir gün elma ağacına takılıp
Dizlerinde yara izi kalır bazılarının
Bazılarının kalbinde sessiz bir sızı

Çocukluk, sadece gülmek değil
Karanlık bir odada hayaletleri beklemek
Saklambaçta unutulmak
Ya da en sevdiğin oyuncağın kırılmasıdır

Ama işte tam da bu yüzden
Tozlu bir rafa kaldırılmış anılar gibi
İçimden süzülen ışıkla büyür insan
Ve akşam olunca, eski sokağımızın köşesinde gölgem usulca uzar

Ne yaşadıysan, ağladıysan gözyaşların
Ya da koştuysan yağmurda ıslanana dek
Hepsi bir taş gibi düşer içindeki kuyuya
Ve gün gelir o kuyudan su çekersin

Çocukluğunda ne bulduysan
Kaybettiğin bir diş, tuttuğun bir kelebek
Yanlış anlaşılan bir utangaç mahcubiyet
Ya da ilk kez söylenen hayır...

İşte bu yüzden
Çocukluğunda ne yaşadıysan insan
Onu sevmek
Ve biz büyüdükçe anlarız
Gökyüzüne baktığımız her uçurtmanın
Bir gün geri dönmese bile
İçimizde bir yere bağlandığını...