Çocukluk-1 Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Güneş avuçlarına sığan bir sevinçle doğardı
Sabah koşan rüzgarın eteğine tutunan neşeydi
Gökyüzü oyuncak renkler dökerdi kalbe
Ve dünya gülmelerden
çiçeklerin doldurduğu bahçelere dönüşürdü

Yağmur saçaklara vuran serin bir mutluluktu
Umut kokan bir masal gibi açılırdı toprak
Ağaçların kalbine değen sivil çığlıkları kuşlar
Hayal doluydu bulutlar salıncaklar kurardı göklere

Çocukluk büyüyen bir bahar gibi yürürdü
Seneler içinde büyürken kalbi de büyür
Gözleri ışık ışık çoğalırdı
Bir insan ne kadar büyürse büyüsün
Bir tarafı hep yarım, hep yara, hep sızı
Bir tarafı gülümseme, mutluluk, neşe
Ama seneler geçse de
Bir tarafı hep çocuk kalırdı...