Çocukluk Şiiri - Elif Ege

Çocukluğum
Sanki asılı kalmış bir dağ yamacına,
Nerden çıkacağı bilinmez aracın
Viraj boyunca yol alışı gibi
Birbirine bakan komşu evlerden
Adım adım inilen
geniş merdivenlerin
yürünecek en uzun yoluymuş gibi çocukluğum.
Mahalle bakkalı, bir caminin karşısında önünde bank kurulmuş dinlence mekânı
Elinden geldiğince karşılar
Köyün ne ihtiyacı varsa.
Geçmez paraları kabul eden esnaf amca, çocukların da kahramanı...
Okul yolu, patika yollardan
basamak basamak inilip çıkılacak
Her adımı adeta ibadet gibi
Gidiş dönüşü kaç ev mesafesi.
Kalmadı ya artık,
çocukluğun mahallesinde
ne bir tanıdık eski bir yüz
ne de eski bir meskûn
Yılları devirmiş insanlar,
Caminin imamları, sağlık evi memurları, öğretmenler, muhtarlar, Ayşe Teyze, Fatma Nine...
Çocukluğumuzun isimsiz kahramanları.