Çıkmazın Gecesi Şiiri - Mustafa Alp

çıkmaz sokak gibisin, kayboldum ben
yollar sana varıyor her döndüğümden
ne sağım kurtarır beni ne solum
her adımda biraz daha sensizim ben

karanlık çöküyor üstüme ağır
gözlerin içimde bir sızı çağır
geceyle konuşur yalnızlığım hep
adını fısıldar rüzgarım sağır

bir şehir kurulmuş yüreğimde bak
her köşe başında sen, her yerde tuzak
ne kaçmak mümkün ne de unutmak
bu aşk dediğin şey derin bir batak

sigaram tüterken düşünürüm seni
kül olup savrulur anılar yeni
bir tren geçiyor içimden sessiz
taşıyor kalbimde saklı hasretini

duvarlar üstüme üstüme gelir
her taşta bir hatıra, bir iz belirir
dön desem kendime, dilim varmaz ki
bu kalp seni çağırır, susmaz, direnir

bir yağmur başlar da ıslanır içim
her damla adını yazar biçim biçim
sokaklar sen kokar, gece sen olur
sensiz geçen ömür eksik, yarım biçim

çıkmaz sokak gibisin, anladım ben
ne başı görünür ne sonu senden
kaybolmak kaderim olmuşsa eğer
bulunmak istemem artık kimseden