Çıkmaz Sokak Şiiri - Mustafa Alp

bir çıkmaz sokak gibisin,
adımlarım sana vardı da
dönüşünü bulamadı.
ne haritalar gösterdi seni,
ne de aklım çıkışını bildi.
ben, seni sevmeyi yol sandım,
meğer yolun sonu senmiş.

ey gönül.
aşk dediğin nedir ki?
bir kadeh umut içersin,
yıllarca ayıklanamazsın.
mustafa alp'in dediği gibi,
dün geçti, yarın meçhul,
insan en çok,
bugün sevemediğine yanar.

bana bakan gözlerin,
bir vakit bahardı.
şimdi aynı gözlerde
sonbaharın sessiz yaprakları uçuşuyor.
mevsimler değişmedi belki,
değişen yalnızca yüreğindi.

sana kırgın değilim.
kırgınlığım,
sana inanan kendime.
çünkü insan,
en ağır yenilgiyi
düşmanından değil,
umutlarından alıyor.

bir çıkmaz sokak gibisin,
her köşende adını fısıldayan
hatıralar bekliyor.
duvarlarına yaslanmış özlemler,
pencerelerinde eski gülüşlerin.
ben hangi kapıyı çalsam,
karşıma yalnızlığım çıkıyor.

anladım ki
bazı insanlar varmak için değil,
kaybolmak için giriyor ömrümüze.
onlar giderken
yolları değil,
insanın içindeki yönleri söküp götürüyor.

şimdi geceyle konuşuyorum.
ay dinliyor,
yıldızlar susuyor.
sessizlik bile benden yana değil,
çünkü senin adını taşıyan her sessizlik,
bir ömür kadar uzun.

ey gönül.
kimseyi sonsuz sanma.
bir gül açar, solar,
bir ömür başlar, biter.
geriye kalan ne servettir,
ne de gurur.
insanın ardından bırakabildiği
bir avuç güzel hatıradır.

bugün seni affediyorum.
çünkü kin,
taşıyana yüktür.
affetmek ise,
yaralı bir kuşun
yeniden göğe kanat açmasıdır.

ve şimdi biliyorum.

sen bir çıkmaz sokaktın,
ben ise çıkışı sende arayan bir yolcu.

kaybolan ben oldum.
ama kendimi ararken
şiiri buldum.

✍️