Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Bir elinde tebşir var, öbüründe var inzar!
Göreceksin sen şunu, atfedersen bir nazar!
Ben görmedim diyorsan, dikkatini tahşid et!
Bak kitaba sünnete, her birinde ne yazar?

Sırf müjde mi veriyor, tehdit yok mu dilinde?

Bizim seyyah günlerdir, hem düşündü hem gezdi!
Lezzet aldı bu işten, ne usandı ne bezdi.
Aldığı bu lezzetler, başka tat’a benzemez,
Bu bambaşka bir duygu ve çok özel bir hazdı!

“Devam” deyip gezmeye; indi nehir boyuna,

Ey bahara müştaklar; gelmek üzre o bahar!
Bu bahar başka bahar, değil normal Nevbahar!
On dört asırdan beri, müjdeliyor arifler;
Çiçekleri nur olan, bir bahardır o bahar!

Geçilmiyor tanrıdan(!) öyle çok ki(!) şu arz’da!
Biri sevse birini, ilah(!) diye tapıyor!
Sergilenir zırvalar; farklı, farklı çok tarzda,
Ne garip ki bu işi, medeniler(!) yapıyor!

Bazıları havf ile korktuğuna; “ilah”(!) der!

Ey şükür’ü unutup, şirke düşen insanlar!
Ancak şükr-ü kesirde, insanlığa var yarar.
Şirk; helake sebeptir, kullar için biline!
Felah bulmak isteyen, olmaz onda ber karar!

Teşekkürü bilmeyen, nasıl olur medeni?

Mümin hikmet avcısı, nerde bulsa talibi!
Görse bile şeytan’da, bu kaide değişmez.
Bu beyanat mantığa baid gibi şaz gibi,
Bunu diyen resulse yoz mantıkla değişmez.

Gerçek mantık her işte maslahatı aramak,

Ey dinine bigâne!
Hicri yıldan ne haber?
Ey uslanmaz divane!
Değil halin muteber!

Ey şuursuz mukallit!

Dünya diken üstünde;
Kıyamete ramak var!
Fitne kaynar üstünde;
Helaket’e ramak var!

Kahir; zevk-ü sefada;

Hayy’dan gelen gider hu’ya,
Hayat veren zaten o ya!
Yaşamadan doya doya,
Hayy’dan gelen hu’ya gider!

Odur bizi insan eden,

Mevsim-i hüzün imiş, sonbaharın bir adı
Veya hazan mevsimi, nam-ı diğer unvanı.
Dolar Eylül başında, sıcak yazın miadı
Ağustosun sonunda, hüzün sarar insanı.

İhtar eder beşere, her şey fani bikarar!