Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Büyük nimet şu akıl
Düşünmeyi bilene
Olmak için bir akil
Yönel makul olana!

Kim eylerse tefekkür;

Yolcu idi gemide, tüm insanlık beraber,
Bir gün geldi alt kattan, üst katlara bir haber!

Diyorlardı; ” su için çıkıyorduk ya üste”
Rahatsızlık husule, geldi sandık biz üstte.

Niye girdin bu yola;
Var mı zorun aklından?
Gayen nedir, hayrola;
Razımıdır Hak bundan?

Kimdir seni aldatan;

İşte yine poydurdun!
Nedir derdin be oğlum?
Sen bu kadar toy muydun?
Beni gerdin be oğlum!

Bu kaçıncı firarın?

Yolcu yolunda gerek, madem birer yolcuyuz!
Gönül vermek durağa, gafletinden o kulun.
Başka tevil beyhude, gerçek ayan biz buyuz!
Göz kapamak sefere, cehlindendir akılın.

Sanma kara topraktır, gideceğin son durak!

Zaman Hakka uymazsa; sende uyma zamana!
Her devirde sadece; uy sünnete, kur’an’a!
Kesin hüsrandır sonun, bidatlere uyarsan,
İstiyorsan halas’ı; uy sen dine, imana!

Müslim uymaz zamana, zaman ona uymalı,

Ey dinine bigâne!
Hicri yıldan ne haber?
Ey uslanmaz divane!
Değil halin muteber!

Ey şuursuz mukallit!

Dünya diken üstünde;
Kıyamete ramak var!
Fitne kaynar üstünde;
Helaket’e ramak var!

Kahir; zevk-ü sefada;

Hayy’dan gelen gider hu’ya,
Hayat veren zaten o ya!
Yaşamadan doya doya,
Hayy’dan gelen hu’ya gider!

Odur bizi insan eden,

Mevsim-i hüzün imiş, sonbaharın bir adı
Veya hazan mevsimi, nam-ı diğer unvanı.
Dolar Eylül başında, sıcak yazın miadı
Ağustosun sonunda, hüzün sarar insanı.

İhtar eder beşere, her şey fani bikarar!