Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Yolcu idi gemide, tüm insanlık beraber,
Bir gün geldi alt kattan, üst katlara bir haber!

Diyorlardı; ” su için çıkıyorduk ya üste”
Rahatsızlık husule, geldi sandık biz üstte.

Unutmaz ekser insan, varsa şayet menfaat,
İnanmazsan bir dene, edip kula bir vaat!
Ya kalır yatılıda, ya gece düşer yola,
Bulunur mutlak orda, söze kala beş saat.

Beşer kuldur ihsana, virgül olur noktaya,

Mevsim-i hüzün imiş, sonbaharın bir adı
Veya hazan mevsimi, nam-ı diğer unvanı.
Dolar Eylül başında, sıcak yazın miadı
Ağustosun sonunda, hüzün sarar insanı.

İhtar eder beşere, her şey fani bikarar!

Ey dinine bigâne!
Hicri yıldan ne haber?
Ey uslanmaz divane!
Değil halin muteber!

Ey şuursuz mukallit!

Hayy’dan gelen gider hu’ya,
Hayat veren zaten o ya!
Yaşamadan doya doya,
Hayy’dan gelen hu’ya gider!

Odur bizi insan eden,

Dünya diken üstünde;
Kıyamete ramak var!
Fitne kaynar üstünde;
Helaket’e ramak var!

Kahir; zevk-ü sefada;

Kırktan sonra azanı;
Paklamazmış teneşir!
Hak diyene kızanı;
Et ateşle sen tebşir(!)

Ellisinde azana;

Aşk, meşk diye kandırıp;
Kıyma bana ne olur!
Ayağımı kaydırıp;
Değme bana ne olur!

Çok yaklaşma yanıma!

Anne tavuk; hayran etti onu dün!
Mantığı bayram etti, kalbiyse düğün.
Taharriyi vicdan ile yapınca,
Açıldı sırları, yerin ve göğün!

Dut ağacı altında, dinlendi bir an,

Gölge etmen davama!
Başka ihsan istemez.
Mani olman devama!
İnsan böyle halt yemez.

Emr-i haktır şu örtüm!