Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Mevsim-i hüzün imiş, sonbaharın bir adı
Veya hazan mevsimi, nam-ı diğer unvanı.
Dolar Eylül başında, sıcak yazın miadı
Ağustosun sonunda, hüzün sarar insanı.

İhtar eder beşere, her şey fani bikarar!

Kırktan sonra azanı;
Paklamazmış teneşir!
Hak diyene kızanı;
Et ateşle sen tebşir(!)

Ellisinde azana;

Aşk, meşk diye kandırıp;
Kıyma bana ne olur!
Ayağımı kaydırıp;
Değme bana ne olur!

Çok yaklaşma yanıma!

Gölge etmen davama!
Başka ihsan istemez.
Mani olman devama!
İnsan böyle halt yemez.

Emr-i haktır şu örtüm!

Anne tavuk; hayran etti onu dün!
Mantığı bayram etti, kalbiyse düğün.
Taharriyi vicdan ile yapınca,
Açıldı sırları, yerin ve göğün!

Dut ağacı altında, dinlendi bir an,

Yakışır mı şu haller, İnsan olan insana?
Yaptığınız fiiller, hem günahtır hem ayıp!
Kaç kereler söylendi, şu söz size ve sana!
Dönün artık yanlıştan, ayıp, oluyor ayıp!
Bahşedilen tek fırsat; kayıp oluyor kayıp!

Sen ki, aciz bir kulsun;
Ve de dinin; had dini!
Bu taşkınlık son olsun;
Aşma artık; haddini!

Diklenirsin de kime?

Sanma kalır yanına, kar olarak mezalim;
Allah sevmez zulüm’ü, cezasını tez verir!
Sen bu işten muaf mı, kalacaksın be zalim?
Her yaptığın haksızlık, şu infaza hız verir!

Dertlen halkın derdi ile
Deme asla; “neme lazım”!
“Namerdiyle, merdi ile”
De ki; ” her kul bana lazım”!

İstemezsen sen bir şeyi;

Bir elinde tebşir var, öbüründe var inzar!
Göreceksin sen şunu, atfedersen bir nazar!
Ben görmedim diyorsan, dikkatini tahşid et!
Bak kitaba sünnete, her birinde ne yazar?

Sırf müjde mi veriyor, tehdit yok mu dilinde?