Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Mülkün sahibi, değildir insan,
Her şeyler ona, haktan emanet.
Malikü-ül mülke, dâhildir ins can!
İdrak et bunu, nefse beyan et!

Uzuvlar, duygular ondan hediye,

İnsanlar inzivada, sahnede insancıklar!
Has insan kara borsa, tonlarla insancık var.
Mertlik olmuş demode, yok alaka mertlere,
Namertlik çok popüler, el üstünde kancıklar.

Değerler alt üst olmuş, kökten bozuk ölçüler,

Son Resulün dilinde Tayyip olan beldesin,
Ceddim fatih mehmed’e en mübarek müjdesin.

Fethin oldu müyesser, atam fatih sultan’a,
Darbe oldu fütuhat, insi cinni şeytana.

Gelmedi mi zamanı, bir hicretin ey facir?
Oldun fısk-ı fücur da, yıllar yılı sen tacir!
Kalp yemeden mühür’ü, kararmadan şu vicdan,
Gelip artık insaf’a, olman gerek muhacir!

Şu üç günlük hayatın, sırf haz olsa ne yazar?

Yarın arefe, öbür gün kurban,
Bayramı ip ile çeker gariban.
Verirse komşular, bir yemeklik et,
Bayramı tam yapar, hanede on can!

Cüzdanda yok para, kurban alayım!

Ehl-i idrak bir zata, zül yaşamak bi-mana
Bir akilin yaşamı, olmalıdır zi-mana!

Manasızca yaşamak, söyler misin ne mana?
Mana bulmak isteyen; gelmek gerek imana!

“kendi düşen ağlamaz”,derdi anam merhume!
“ağlamaktan iki göz, tümden ama olurmuş”
Öyle çok ki düşenler, acıyayım ben kime?
Çok belayı insanlar, kendi arar bulurmuş!

Kendisine edermiş, kötülüğü çok âdem!

Bir kalem bulan, çıkmış sahneye,
Şairin boynunda, pişirir boza!
Sokuyor burnunu, bin türlü şeye!
Sitenin içinde, yapıyor kaza!

Makulü terk etmiş, satar zırvayı!

Her muhabbet değil kar;
Allah için sev e’ mi?
Neye yarar fani kar?
Olmaz ondan kalp em’i!

Gına geldi fenadan;

Biri diyor; “felsefe” biri vahye sevdalı!
Bu ikinin dostluğu, fazla sürmez biline!
Biri; Paris modalı, biri; Mekke edalı
Üç gün sonra denilir; herkes kendi yoluna!

Kadın menhus hülyalı, erkek öbür dünyalı!