Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Çepeçevre sarıldık, bir fitne-i kebirle!
Ne kaçacak emin yer, ne gidecek diyar var.
Mücahede etsek de; her hepsiyle sabırla!
Ne sığınacak bir kale, ne güvenli miyar var.

İnsi, cinni, şeyatin; etmiş arzı istila!

Cevher yok ki ruhunda;
Bulsun onda cenneti.
Hatta yoktur ruh onda!
Daim ondan cinneti.

Hasım her tür yeniye;

Kimisi diyor ki; ”üç günlük dünya”.
“Yani şu ömür, yetmiş saattir”.
Kimide diyor ki; ”yalan bir rüya”
Anidir fanidir, sonu firkattir.

Bin yıl yaşayan, doymamış ona,

Mülkün sahibi, değildir insan,
Her şeyler ona, haktan emanet.
Malikü-ül mülke, dâhildir ins can!
İdrak et bunu, nefse beyan et!

Uzuvlar, duygular ondan hediye,

Haktan cüda insanlar, koyar yeni kurallar(!)
Cehle mahkûm olana; tuhaf gelir sınırlar!
Sefahat âleminde; hepsi olmuş krallar(!)
Hürriyetin sınırı; keyfe göre sanırlar!

Yaratmadık biz bizi; bizi Allah yarattı!

İnsanlar inzivada, sahnede insancıklar!
Has insan kara borsa, tonlarla insancık var.
Mertlik olmuş demode, yok alaka mertlere,
Namertlik çok popüler, el üstünde kancıklar.

Değerler alt üst olmuş, kökten bozuk ölçüler,

Son Resulün dilinde Tayyip olan beldesin,
Ceddim fatih mehmed’e en mübarek müjdesin.

Fethin oldu müyesser, atam fatih sultan’a,
Darbe oldu fütuhat, insi cinni şeytana.

Ehl-i idrak bir zata, zül yaşamak bi-mana
Bir akilin yaşamı, olmalıdır zi-mana!

Manasızca yaşamak, söyler misin ne mana?
Mana bulmak isteyen; gelmek gerek imana!

Yarın arefe, öbür gün kurban,
Bayramı ip ile çeker gariban.
Verirse komşular, bir yemeklik et,
Bayramı tam yapar, hanede on can!

Cüzdanda yok para, kurban alayım!

Gelmedi mi zamanı, bir hicretin ey facir?
Oldun fısk-ı fücur da, yıllar yılı sen tacir!
Kalp yemeden mühür’ü, kararmadan şu vicdan,
Gelip artık insaf’a, olman gerek muhacir!

Şu üç günlük hayatın, sırf haz olsa ne yazar?