Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Erişince bir nimet,
Etme asla tefahür!
Yoksa olur o nikmet,
Bela olur o Fahir!

Her hayırı bil haktan,

Ne gezersin ser gerdan?
Unuttun mu davanı?
Dem vurursun hep yardan!
Fani ise; sav onu!

Şifa olmaz fenadan!

Hazzın için yaşama!
Şükür için lezzetler.
İmanla bak yaşama!
Şükür için lezzetler!

Her şey ani ve fani,

Halk eylemiş yaratan, bizi yokluk, nisyandan,
Kul eylemiş kendine, nehyeylemiş isyandan!
Yapmış arza halife, bişer olan halkları,
Ücret değil sadece tazim ister insandan!

Hazır bulduk her şeyi, cennet misal şu arzda,

Ye’s denilen hastalık mümin için felaket!
Bu marazın ilacı; ”LA TAKNATU…”hitabı.
Haktan ümit kesmektir, buna benzer helaket,
Men ediyor mümini ERRAHMAN’ın kitabı!

İkincisi gurur ki; pek revaçta beşerde,

Nedir sende bu neşe?
Büyük müjdemi aldın?
Yine döndün mü köşe?
Bu işte namlar saldın!

Ciddi koyuldun işe!

Zannetme ki her kafa, taşır başta akıl’ı!
Görkemine bakarak bilemezsin akil’i.
Kafa vardır beyinsiz, cüda yaşar mantıktan,
Sittin sene anlatsan, tercih etmez makul’ü!

Buna derler boş kafa, namı diğer ahmaktır!

İnci mercan isteyen, dalmalıdır derine!
Hava alır dalmayan, inci mercan yerine.

Derinlere dalmada, gaye etme vurgunu!
Vurgunu yapamadan, yeme kendin vurgun’u!

“kendi düşen ağlamaz”,derdi anam merhume!
“ağlamaktan iki göz, tümden ama olurmuş”
Öyle çok ki düşenler, acıyayım ben kime?
Çok belayı insanlar, kendi arar bulurmuş!

Kendisine edermiş, kötülüğü çok âdem!

Bir kalem bulan, çıkmış sahneye,
Şairin boynunda, pişirir boza!
Sokuyor burnunu, bin türlü şeye!
Sitenin içinde, yapıyor kaza!

Makulü terk etmiş, satar zırvayı!