Cevdet Altay Şiirleri - Şair Cevdet Altay

İnsan oğlu masum doğar.
Çoğu su canavar olarak,
ruhunu teslim eder.
Nedense o an önceden,
hiç kimsenin aklına gelmez.
Dünya lezzeti uğruna,

Nifak tohumu ekilen aleme kandı özüm,
Bir zulmet-i zamanede, esmanı yakar közüm,
Dipsiz bir kuyu içinde, bir dost aradı gözüm,
O nasıl bir kalemdir ki, sahipsiz yazdı beni.

Helal rızık haktır dedim, tamah edip çalmadım

İnsanlık insanı hakir görüyor,
Zamane nahağı sevip koruyor,
Zalimler mazlumdan hesap soruyor,
Neden garip, garip bakıyor diye.

Bahtına sığınmış, sınar özünü,

Gönülden gönül’e şimşek çakarken,
Sevdanın alevi canlar yakarken,
Bir karar verip de yola çıkarken,
İnsanın yanında insan olmalı.

Karanlık geçmişten hesap soracak.

Garibi dünyada fazla gördüler.
Sorgusuz sualsiz karar verdiler.
Dost görünüp yüreğinden vurdular.
İki gözü durmaz ağlar garibin.

Gönül tezgahında efkar dokuyor.

İnsan Var

Çivisi çıkmış artık, kainatın vesselam,
Gündüz kabus görürde, hayra yormaz insan var.
Hükmü kalmamış yazık, icabetin vesselam,
Dili kopsa ağzında, bakla durmaz insan var.

Yıktığın duvarıma, yokluğunu asmışım,
Tutuldum yağmuruna, ıslatıyor maziyi,
Sen diye bu bağrıma, kara bir taş basmış ım,
Burnumun direğinde, sızlatıyor maziyi.

Kaderin ağlarını ördüğüm, gündür bugün,

Hin Dolmuş Cevher Tası

Hak kitabın her emrine,
Uyan var mı uyan var mı.
Garibi adam yerine,
Koyan var mı, koyan var mı.

Oyun bitti, yine sahne karıştı,
Kaseti geriye, sar ince ince.
Küheylanla hırçın beygir yarıştı,
Finişe bir ayar, ver ince ince.

Bu cennet vatanın, bu güzel yurdun,

Kararsızlığın sana olan
olan inancımı azaltır,
ya oturur adam gibi
aşkına sahip çıkarsın,
yada çıkıp gidersin hayatımdan
arkana bile bakmadan,