Çetin Akyıl Şiirleri - Şair Çetin Akyıl

Kıraçta gül dikenlere,gül kokanlara
iyi insanlardık biz
baya baya iyi insanlar yani
ama bu topraklarda artık
yer yoktu ayrık otlarına
oysa biz inatçıydık

saygıyla önünde eğilip şair
bir içimlik su istedi dereden
suyun da gönlünü alaydın deyince dere
su almadan
inci gibi bir kaç damla veriverdi dereye

insan diyorum efendim
insan
o barbar
o zalim
o doymak bilmez yüz karası
bu gezegenin canlısı olamaz

"insan insana böyle uzak
insan insana böyle düşman
ekin tarlalarını yaktılar güpegündüz
çocuklar kuşlar ne yer demeden
süt dökmez gayrı anaların memeleri...

"insan insana böyle uzak
insan insana böyle düşman
ekin tarlalarını yaktılar güpegündüz
çocuklar kuşlar ne yer demeden
süt dökmez gayrı anaların memeleri
oğullar düşerken bir bir toprağa"

hep aynı soruyu soruyorum kendime
insanlara bakarken
insan değilsem
nereye dahilim ben

hep dikenli teller vardı bizim uçtuğumuz yerlerde
ve hep yırtıcı alıcı kuşlar
düşmemizi bekleyen leş kargaları
etimize musallat sırtlanlar
ve hep sessizce ansızın önümüzde beliren kalleş ölüm
yeryüzünde biz

her yerde herkese yabancıyım
bilinmeyen bir lisanda sözlerim
kestim dilimi ağzım yapış yapış kan
inatla oynuyorum hayatla
bilmiyorum zar tutmayı
yenilgi hep bana şeref hep bana

hürmet ederim ben
yalnız başına kalan uzaklık müptelalarına
güneş kokusu alanlara
hakikat tohumu ekenlere
ve bunu bozkırda ayazda yapanlara
ve dahi kuşlar yokken var gibi yapanlara

içimde dalları çiçeğe durmuş bir bahar
dışarısı kış ne çare
güvercinleri sevdim
kırlangıçları tarla kuşlarını
lakin alçak uçuyor alıcı kuşlar
ve muhabbetin de sürü