Çetin Akyıl Şiirleri - Şair Çetin Akyıl

ey talib
biz kimiz ki
zulmün sessiz tanıklarından gayrı
yapma
ellerini önde birleştirme talip
eğme başını önüne

ey zaman
elimi tutsan
geri yürüsek"

mahallade topu
okulda saçı olan
çocuklar olamadık biz hiç
kenarda kösede
yapraksız ağaç gibi gölgesiz
ve sahipsiz

köprüleri severim
azgın nehirleri geçiren
deli dalgaları
kaptanları sınayan
cambazları da severim
iki dağ arasına ip çeken yol kısaltan

boş yere gülüyorsun dedi
neye güldüğümü bilmeden
oysa gülüyordu çocuklar
ağaçlar yine çiçek açmıştı
ve yenicek öpmüştüm ananım ekmek kokan elini
çok yaşa demişti bana

günahsa bir canlının canını yakmak
ki öyle olmalı
olacaksa bir günah
sadece bu olmalı

öğrenirsin sevmeyi
gün akşam olmuş.

ne garipti
güvercinlerin
şahitlik edercesine zamana
bu şehri hala terketmemesi

tırnaklarımızla kazıp toprağı
öyle yedik ekmeğimizi
hak ederek sonuna kadar
ki azdı
ve güzeldi azı paylaşmak
aşktı

rüzgar istedi benden
sözü varmış mavi göğe
mavi beyaz renkli uçurtmayı
nenem eğirdi ipini
köy meydanında
memesinde süt