*_Ben cenneti yaşayan biriydim.
Cenneti bana sorsalar, öyle güzel anlatırım ki...
Huzur nefesimdi, mutluluk kanımdı, neşe yüzümdü.
Hayallerimin içindeydim; bulutların üstünde, hiçbir şeyden korkmadan uçuyordum.__
__Sonra savruldum.
Cennetten cehenneme...
Ve cehennemin ne olduğunu iliklerime kadar gördüm.
Yangınını gördüm, kendi küllerimin savruluşunu gördüm.
Gecelerce dökülen gözyaşlarımı gördüm.
İnsan denilenin acımasız yüzünü gördüm.
En çok da; derdimi anlatacak tek bir insan bile bulamayışımı gördüm.__
__Paramparça edilmiş bir hayatın ortasında,
Yalnız başıma ayakta kalmayı öğrendim.
Yandım. Öyle bir yandım ki içim kül oldu sandım; ama olmadım.__
__Çünkü şunu anladım:
Cenneti en çok, cehennemi görenler özler.
Ve cehennemden çıkıp hâlâ nefes alanlar;
En güçlü yaşayanlardır...
🖋️💙💙 YK
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 16:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!