Cem Karadeniz Şiirleri - Şair Cem Karadeniz

Vallahi değmedi yüreğime
Alnımın terinde ışıdı sesin
Leylak kokuşlu saçların
Esti gecede düşünceme
Nehir tadında sevda yokuşu
Tutunmuş bir yıldız geceye

Yağmur yağmasın isterdim bu sabah
Islanmasın diye gözümdeki yılgın yaşlar
Bitmesin diye kararmış da olsa umutlarım
Aydınlansın diye gökyüzü
Gülerek bakabilmek için sonsuza...
Dedim ya sonu gelmeyen bir özlem bulutu

Sen gül kadar narin
Tanrılar kadar erişilmez
Alabildiğince candan
Görebildiğimce güzelsin.
Ya göremediklerim...

Öyle özlemiştim ki sesini
Bir çift kahverengi kanatla uçtum,
Aydınlığın ötesini karalık sanırdım
Yastığının gölgesinde pırıltıyı buldum…

(21.07.99 - 03.20 & Cıck park kemer)

Şimdi
Başımı çevirip de baktığımda geçmişe
Herşey hayal gibi
Herşey bomboş
Herşey, herkes mahzun.
Bir sen gülümsüyor

Night is a dress made of your skin
which touches to your loneliness
with desolate stars,
A wet story
which missings is told
Night is a whore

Dudaklarımda mühürlü bir çiçek adı sevdan
Odalarında kapalı kaldığım bir sonbahar konağı,
Ondandır anahtar telaşı yüklü dizeler dokumam
Teninde bıraktım tüm yasak arzularımı
Yine de tutkunun titreyişleri nefes diye soluduğum
Sevdam onurumdur inadına yokluğunun

Ellerine tutsak bir ömür,
ve göz kapaklarıma kazınmış
eski bir yazıt sevdan.
Yokluğuna tutsak,
yorgun bir ezgidir çığlığım,
durup durup mırıldandığım.

Bu gece tüm kederlere paydos
Çıktım umutsuzluk çemberinden
Bölerek umudumla karanlığı
Yakaladım güneşi gözlerinden.

Hüzün sislerini dağıttım

Umutlar vardır
Bir anlık sevince boğar insanı
Hayaller
Bir bir yıkılır
Sessiz sedasız.
Hani ağlamak istersin de ağlayamazsın