Cem Karadeniz Şiirleri - Şair Cem Karadeniz

Omuz omuza dayandı
Cumhuriyet okulunda,
İnanç tuğlaya dolandı
Cumhuriyet okulunda,

Gençlerle elele verdik

Bir yağmur damlası olabilsem
Önce saçlarına düşsem ıslakça
Yuvarlansam alnından
Gözlerinin maviliklerine
Sonra süzülsem
Burnunun kıvrımlarından dudaklarına

Sevinçle büyüdü
aşkın kalbimde,
Besledim sevginle
ümitlerimle
Her gün filizlendi
çiçekler açtı

Ellerine tutsak bir ömür,
Ve göz kapaklarıma kazınmış
Eski bir yazıt sevdan.
Yokluğuna tutsak,
yorgun bir ezgidir çığlığım,
durup durup mırıldandığım.

Bir ışık demeti sanki parıldayan gözlerinde
Bir avuç ateş sanki yanan gözlerinde
Bir ezgi gibi, bir şiir gibi saf
Bir özlem gibi sınırsız
Bir tatlı gülümseyiş gibi candan
Bir dert ortağı gibi içten...

Özledim güzel gözlerini
Özledim sevgi dolu ellerini
Özledim sıcacık öpüşünü özledim...
Gel artık, dön bana, tut ellerimi
Üşüyorum, yanıyorum, yok olmuşum
Karlar yağıyor üzerime

Uyandım gece’ye doludizgin
Karanlığı yırttı çığlıkları uykumun;
Tenimde gizli tutku damlacıkları
Gülümseyişinin siyahına bulandı gece'de…
Kalktım,
pencereden izledim

Uyandım gece’ye doludizgin
Karanlığı yırttı çığlıkları uykumun;
Tenimde gizli tutku damlacıkları
Gülümseyişinin siyahına bulandı gecede…
Kalktım,
pencereden izledim

Çıkmaz bir sokaktır yalnızlığım
Düşüncelerim yorgunluğunca yitik
Arıyorum ellerini bütün gri sabahlarda
Ellerin unutulmuş sokaklar gibi
Suskun ve yitik...
Tutuluyorum umutsuzluk rüzgârına

Mavi gülüşlerin gizli bulutta
Gözlerimi yağmurunda yıkasan,
Rüzgarın üşütüyor loş bir soğukta
Ellerini yanağımda ısıtsan…

Sanki uykularında gizli düş gibi