Kendini yerime koysan
Nasıl sevdim bir anlasan
Pişman olup utanırdın
Beni anladığın zaman
Belki oturup ağlardın
Gelin olduğun gün beni öldürdün
Yurdumdan yuvamdan edip sürdürdün
Böylemi söz verdik birbirimize
Beni ağlatın da eli güldürdün
Bedenim gurbette ruhum Sivas da
Karanlıkta ışığımsın
Ekmeğim de katığımsın
Gözlerim önüme aksın
Ben seni çok seviyorum
Sen kaderimde yazımsın
Geçtiğimiz o yolları
Gezdikçe canım acıyor
Mazimde ki yaraları
Deştikçe canım acıyor
Çıkmıyorum meyhaneden
İçtikçe canım acıyor
Hani gidip beni unutacaktın
Hani bağrına taşlar basacaktın
Hani sen adımı anmayacaktın
Gördüğünde söyle neden ağladın
Demek sende sözünü tutamadın
Mecbur etti beni ekmek davası
Geçti gurbette ömrümün yarısı
Ölümden betermiş hasretin sızısı
Çok özledim gardaş ben Sivas’ı
Sırtıma binmiş hayatın kavgası
Ne yurdum var ne yuvam var
Ne arayan soranım var
Bir yar için diyar diyar
Gezdiklerim bitsin dağlar
Zehir oldu ekmeğim suyum aşım
Sığmadı bir yere belalı başım
Olmadı dünyada dikili taşım
Ölünce biz dikeceğiz dediler
Sılamdan yurdumdan beni sürdüler
Uçak indi harmana
Tozu kattı dumana
Yüzmeyi bilmiyorsan
Çıkma yarim tavana
Oyna deli kız oyna
Fakirim garibim diye
Ele gelin gittin niye
Ben sana bakamazmıydım
Bölerdim lokmam ikiye
Öldüğümü duyacaksın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!