Çektiğim Zulüm Şiiri - Cem Eyüboğlu

**Çektiğim Zulüm**

Çektiğim zulmü bir ben bilirim,
Bir de geceler…
Herkes uyurken büyür içimde
Susturamadığım o sessiz keder.

Gülüşlerim yalandan değil belki,
Ama eksik…
İçimde bir yer hep yarım,
Hep sana değip kırılmış gibi.

Çektiğim zulüm sensizliğin değil sadece,
Seni içimden söküp atamayışım.
Unutmak istedikçe daha çok hatırlamak,
Her defasında yeniden yanmak.

Bir kelimen yeterdi belki,
Bir “kal” deseydin kalırdım,
Ama sen sustun…
Ben o suskunlukta kayboldum.

Çektiğim zulüm
Ne başkasına anlatılır ne de paylaşılır,
Çünkü herkes gider bir yerde,
Ama herkes bu kadar kalmaz içte.

Yoruldum bazen,
Kendi içimde sana karşı savaşmaktan,
Kazansam eksik,
Kaybetsem darmadağın.

Ve en acısı ne biliyor musun?
Hâlâ sevmek…
Bunca şeye rağmen
İçimde sana yer açmak.

Çektiğim zulüm
Senden değil belki,
Ama senden kalan her şeyden.
Bir hatıradan, bir sesten,
Bir ihtimalden…

Ve ben hâlâ
Bu ağır yükle yürürken,
İçimde aynı cümle dönüp duruyor:
“Geçer mi?”

Belki geçer,
Belki bir gün hafifler bu acı…
Ama şu an bildiğim tek şey:
Çektiğim zulüm
Sevmenin en derin hâli.