Çaresizlikteki Söz Şiiri - Ali Saye

Gözlerimde büyüdüğüm bir yanmanın içindesin,
Git desem de kal diyorsun, lanet gibi derindesin,
Senden vazgeçmek için kaç defa öldüm ben,
Her ihtimalleri külden doğdum… yine sana döndüm ben.

Geceyi böldüm, bir geçide sen oldun,
Diğer yarı karanlık, suskun bir cehennem oldun,
Sensizliğin soğuğunda titreyen bir şehirde,
Adını içime gömdüm, kanayan bir şiirde.

Çaresizlik diz çöktürdü, dizlerim yara içinde,
Bir umut durdum, kırık aynalar içinde,
kendilerini topladıkça sen dağıttın içimi,
Ben seni severken kaybettim hep mahrum kaldım.

Ödüm kopuyor artık, sevmek değil korkutan,
Yanlış kalpler değil sadece, beni unutturan,
Bir bakışa inanıp ruhumu veren ben olabilir miyim?
Yoksa herkes iznice yalnız kalan ben miyim?

İnsan seanslarımın yüzü maskeden ibaret,
Her gülüşün altında gizli bir ihanet,
Ben kalbimi parçalara ayırmış diye suçlu olmuş yine,
Sevmek değil hata… yanlış yerde sevmemiş meğer.

Kaç gece sabahladım anmamak için,
Kaç defa sustum içeride kopan fırtına için,
Bağırmak istedi ama sesim boğazında kaldı,
İçimdeki çığlık bile senden korkup sustu kaldı.

Şimdi bir canlı gibi izliyoruz aynaya,
Gözlerimde sen varsın, ben yokum orada yaşıyor,
Kendimden ekslenerek seni tamamladım hep,
Sen giderken bende kalan sadece koca bir enkaz, bir sebep.

Sor kendine bir gün, kim daha çok yandı diye,
Kim kendini hiçe sayıp sevdi delice diye,
Cevap olmadan gel, gözlerime bak yeter,
Çünkü en büyük acılar sessiz yaşanır, söz yetmez.

Ve açılır artık, yeniden başlamaya başlar,
Bir kalbi daha kendinden çok sevmeye,
Çünkü ben bir kere değil, bin kere yandım aslında,
Aşk değil beni yakan… insanlardı…