Çaresiz Kabulleniş Şiiri - Kenan Gezici

Ben diyemedim.
Yaşarken içimden ölmek bu diyemedim.
Buralı hiç olamadı, yerli acılarım.
Olmalıydı elbet bir karşılığı, bunca acının.
İçim yangın yeri, dışım olsa da buz.
Peşinden koşacağım adalet olmayacak elbet.
Güneş nasıl ısıtsın soğuk vurmuş, soğutmuş.
İyi güzeldir bence de insan sevince.
Derdim tasam, bunca sevgisizliğin arasında.
Elbette sevgi olacak bunu anlamak niye zor.
Peki o zaman neden arar gözlerim hep bir iz.
Aklıma düşme ey edalı işveli gül.
Bak oluyor boğazım düğüm düğüm.
Tutamamak arasında gözyaşım, yanar içim.
Gönlüm neden kaldı ki bu daracık kafeste.
Aynı cümlede yanımda durmayan ne, kim.
Bitti bilmem hangi yerde kaldı, sabırsız heveslerim.
Gidemedim bir türlü neden gelmedi aklıma.
Ve ben eski ben de değilim yok oldu hikayelerim.
Aklım kaldı, gönlüm kaldı ben de kalmayanlarda.
Kabullenmese de aklım, elim havada sallanır durur.

Kenan GEZİCİ 12/08/2026