Çare=siz Şiiri - Mehmet Emin Gülicem

Bir sabah sevda rüzgârları eserdi,
Sanki kirpiklerime bir yük binmiş.
Nuh’un tufanından arda kalan o
Yağmurla uyandı gözlerim.
Avuçlarımda çürümüş ağaçlar,
Seni bana, yok olmama ihtimaliyle bağlamışlar.
Sular duruldu, en yakin kararını verdin;
İçimdeki kora sağır kaldın.
Beni plastik çiçeklere su veren adamlardan
Sandın...
Belli, sevmiyordu gözlerin.
Ama sen beni bilirdin:
Ne senin anlayacağın kadar basitti sevdam,
Ne de gözlerinden kaçacak kadar ağırdı kavgam.
Biliyorum, hiçbir şeydim gözünde.
Hep bir yabancı gibiydim,
Umudu kaçıran o gözlerinde.
Elindeki son tohumu, görmeyen gözleriyle taşa eken, sakat bir çiftçidir yüreğim.
Şimdi nasıl taşlardan çiçek açacak?
Nasıl inandıracağım yüreğime tekrar bu sevdayı,
Bilmiyorum...
Ve şimdi,
Aklımın bir köşesindesin ama oraya da ben ulaşamıyorum.