Baykuş Şiiri - Mehmet Emin Gülicem

İlk ben gördüm kavgasından,
"İlk ben öldüm."e nasıl geldik, Muhsin?
Sen değil miydin akşamların yoldaşı?
Ürkütürdün gece ayyaş baykuşları.
Herkesin bir evi vardı;
Seninse bir tek gecen.
Titrek yürümüyordun,
Belli ki ayakların karanlığa alışıktı.
Sandığına yıldızlar doldururdun,
Bir hırsız gibi izinsizce.
Geceye yalnızlığın mührünü vururdun,
Yetim çamları koyardın cebine gizlice.
Elinde el feneri görmüşler;
"Ölümü yakındır." derler.
Onlar doktor değil ki, Muhsin...
İnsanlar abartmayı sever; beni bile.
Sahi, neredesin Muhsin?
Hangi çatının işe yaramaz kiremidindesin?
Hangi pisliğin içinde kaldın?
Senden sonra kuşlar göğe inanmayı bıraktı,
İstanbul burası ağam:
Üstü altın, altı tunç.
Seni nerede bulacağım şimdi?
Hangi kumarbazın iskambilindesin?
Hangi merhametli evin eşiğinde?
Gece uzun, Muhsin...
Elbet delik cebinden bir yaldız düşmüştür.
Elbet seni baykuşlar satacaktır.

Mehmet Emin Gülicem