Bizim ev Şiiri - Mehmet Emin Gülicem

Evvela babam uyanırdı bizim evde
Sessizce, hepimizden habersiz
Nihân oluşu seçilmezdi gözlerle
Evvela babam uyanırdı bizim evde

Mahzun ve bir o kadar da gariptik
Kuş tüyü yastıkları demir kılan gözyaşlarımız
Saatlerce dalıyor şimdi gözlerim
Babaannemle askıda ekmek için azar işittiğim mazime
Babamın gülümseyerek dinlediği şarkı
Şimdi yaş getiriyor gözlerime

Annemin pencereden özlediği kışı
Bana melâl yüklü bakışı
Bulutlar evvelâ bana getirirdi kışı

Üzerimizden eksik olmazdı keder
Doğan güneş herkesi sevindirirken
Bir bizi bir de üst komşumuzu heder eder
Herkes gölgelerde sevişirken
Üzerimizden eksik olmazdı keder

Duvarlara sinmiş o rutubet, o eski ah
Gülüşlerimiz iğreti dururdu yoksul soframızda
Her yutkunuşta kursağımızda büyüyen bir eyvah
Göğsümüzü daraltan o sinsi ayazla...

Yaşamaya çocukken düşmandım.
Sürûru o çağlarda bıraktım
Onun beni terk edişi gibi
Canıgönülden istesem de
Sevgilere hiç alışmadım

Bahar gelirdi, güzelliğini de getirirdi kendiyle
Çocuklar renkli bilyelere sarılırdı
Ninem onları süzerdi gözleriyle
Ninemin göğsü darılırdı
Bahar gelirdi, güzelliğini de getirirdi kendiyle

Yüreğim o zamanlar hep inanırdı
Bu kederden kurtulacağımıza

Sevimsiz gelir miydim insanlara?
Belki çirkinliğimdendi, o hoyratlığımdan
Öylesine adımı sorarlardı
Soyadıma hiç tenezzül etmeden
Sevimsiz gelir miydim insanlara?

Kardeşimle camiye sığınırdık
O alın terine doymuş yorgun halılar
Duvarlarda üşüyen mavi çiniler
Ve avluda göğsünü açan o dilsiz mermer
Biz baştan beri kasveti, o kadim kederi bilir
Bir tek onları severdik

Telafisi olmazdı ömrümüzün,
Boş duranı sevmezlerdi bizim evde.
Üzümü ekşiydi bostanımızın,
Acı bir tat bırakırdı dillerde...

Mehmet Emin Gülicem