Cansel Işık Şiirleri - Şair Cansel Işık

Yine sabahların kör sağır dilsiz kocasıyla uyandım,
Ayyaş karın ağrıları bir sağdan bir soldan vurdu,
Ben ağladım o bana dokunurken...
Ama... ama... ben var ya;
İfade özürlüsü gözlerimle...
Hani kör bıçağın intikam sahnesiyle,

Küfrü sevmeyen adama küfrettiler,
Niye dediler...
Dediler ve üzüldüler...
Seninle beni çarpıp böldüler,
Çıkan sonuçta düşündüler...
Düşündüler...

Bak yeşil,yeşil derdin şarkılardaki gibi,
Öyle severdin hem beni,
Hem de gözlerimi...
Geriye ne kaldı ki?
Gözlerimi kapattım da...
Yalnız senin için baktım da...

Ben ilkokulda kaybettim o çok sevdiğim kokulu silgimi.
Sen bilmezsin tribine yandığım.
Küçükken en sevdiğim kokulu silgimi arkadaşımın çaldığını...
Yine bilmezsin kokusunu ilk sevdiğim adamında arkadaşımın yatağından çıktığını...
Yediğim boynuzların acısını okşarken,
Gömdüler mezara gözümün önünde sevdiğim adamı.

Her yere bir parça yazı bıraktım,
Toplayıp gelirsin diye...
Ve herkeste bir parça iz bıraktım,
Yoklugumda seversin diye.
Sabrımı kuşandım,
Aşk dediğin kutsal olsun diye.

Zihnimde takla atar silgiler,
Sıçradıkça ismimden silinir izler,
Yüzünden gözünden geçtim de,
Yazmayı unutuyorum bazı geceler.

Karışırken noktalar,virgüller,

Kaç kez kazık yese de vazgeçmez,
Nedendir bu zirzop beni dinlemez,
Sever sever yüzü hiç gülmez,
Söyleyip duran bu diller benimdir.

Aşka düşenler yangını tanır,

Bir tarafımız sevgiye,
Bir tarafımız ekmeğe,

Bir tarafımız insanlığa,
Bir tarafımız huzura muhtaç.

Tüm şehir gündüzüne kavuşmak için güneşini beklerdi.
Bende gözlerimi kapatmak için seni.

Göğüs kafesimde ki sevişen kuşlar;
“Mektubun var Can’ından” diye çığlıkla ruhumda öterdi.
Bütün harfler seni bir araya toplayıp bana getirirken,

Özlemimi hafife alıp yan cebine koyarsan,
Bensiz yaşamayı öğretirim demiştim sana! !
Sevdamı keyfinin kâhyası yaparsan,
Bir selamıma bir haberime hasret kalırsın,
Demiştim sana! !
Ellerin yerine koyar da öyle bakarsan,