Cansel Işık Şiirleri - Şair Cansel Işık

Ne güzel sarıldı adam,
İki günlük bir selamla tanımadığı kadına,
Adamda her şey vardı aşktan başka.
Kadın aşk sandı,
Kapıldı o havasına.
Adam düğmeye bastı,

Ne diyordu Şems;
"Olduğu kadar,
Olmadığı kader"
O halde üzülme.
Sev kalbinden,
Sevebildiğin kadar.

Önce sokaklarımızı kirlettik,
"Bana ne sokaklardan" deme,
Bak perdeyi çekmişsin sende.
Yine dinlemek istemiyorsun belli,
Görmekte istemediğin gibi.

Kuraktı topraklarım.
Yemyeşil bir ormandı umutlarım.
Yağmurlu havaları sevmeyen birinin
Yağmur duasına çıkması gibiydi
Senin için dualarım.
Allah’ta biliyordu ya, yağmurdan korkardım,

Seni istiyor her yerim,
Bilemezsin tüm hücrelerim,
Sensiz yetmiyor aldığım nefesim,
Umudum,neşem her şeyim,
Neredesin seni çok özledim?
Neredesin ömrü gülmezim?

Bir yanımızdan aşk rüzgarları esip,
Okşarken hayallerimizi,
Kaybetme korkuları üşütüyor içimizi.
Hepimiz tir tir titriyoruz yaprak gibi.
Nereye geldik ey hayat?

Belki de
Nevrotik bir gereksinimim var benim,
Senin anlayamayacağın,
Ve karşılayamayacağın türden...
Olamaz mı?
Sevgi ve şefkat gibi,

Yine mantarcasına bitti her yanımda aşk yaraları,
Yine kaşındırıyor bu aşk insanları,
Kaşımam bilesiniz mantarımsı sevdaları,
Yaralarım kabuk bağladı ağlarım hala akşamları,
Gitsin benden mesken tuttum uzakları,
Yüzsün en derin deniz deryalarda,

Bütün yıldızları çağırdım dün gece,
Bir, bir anlattım yaptığın her şeyi de,
Bulun onu getirin deyince,
Bihabersiz gözlerime ışıldadı yıldızlar,

Bir sessiz film başladı öylece,

Gülerken ağladığımda anladım çoğaldığımı,
Ağlarken fark ettim yalnız kalındığını,
Yalnız bırakmadım ağlayanları,
Birdim birden çoktu yalnızlığım,
Geniş açılarım kendiliğinden daralmadı,
Kendiliğinden olmadı hiç bir şey