Canım dedem Şiiri - Harun Akdağ 2

İlk öğretmenim,ilk hocam
Her geçen gün kıymetini anlar oldum
Hasretinle yanıyor şu gönlüm
Ben seni hiç unutmadım, canım dedem

40 yaşından sonra öğrendim
Meğer kahpelik cinsiyet değilmiş
Müslümanlar da yalan söylermiş
Yaş aldıkça öğreniyor insan

Çocuklar üzgün, yaşlılar şikayetçi
Nice şeyler değişti sen gideli
Çok oldu nur yüzlü ihtiyarlar göçeli
Kaybettik benliğimizi, kimliğimizi

Güneş yoruldu, ayın ışığı soldu
Yıldızlar eskisi gibi parlamaz oldu
Mevsimlere de bir hal oldu
Her şey eskiden güzelmiş canım dedem

Hangi çağa ayak bastık bilinmez
Suratlar asık, yüzler gülmez
Sinirler gergin, işler yolunda gitmez
Güzel günlerin özlemi bitmez

Şu dağlar, ağaçlar, yeşil yamaçlar
Gözlerden fışkıran billur pınarlar
Meğer sevdiklerimizle kıymetliymiş
Yaşımı aldıkça öğreniyorum

Yıllar geçti, yorgun düştü gönlüm
Hasretine artık dayanamaz oldum
Mustafa dayım, Yakub abimle öldüm
Yalan dünyada kimsesizlere döndüm

Bazen rüyamda çocuk oluyor
Yanında Kur'an okuyorum
Öyle mutlu oluyorum ki, anlatamam
Sanki cennetteymişim gibi, huzur buluyorum

Çektiğim bunca gam, keder, özlem
Bir tek güne bakıyor, biliyorum
Vaktim dolar, mezarıma varırsam
Sahip çık ne olur canım dedem

Aynel yakîn tanıdığım en sağlam Mü'minlerden olan Merhum Mehmet dedemin vefatının 11. Yılı hasebiyle yazıldı.