Yine kalbi kırılmış Dünya'nın,
Fay hatlarından.
Sabahlara kadar ağlamış,
Biz de çiy demişiz,
Çimenler üzerindeki gözyaşlarına...
En bilgili kişi kendini bilendir.
En mutlu kişi acılara gülendir.
Aşık yaşasa ne yaşayacak belli.
En aşık kişi çekinmeden ölendir.
En vefasız aşk ihanetle bitendir.
Sana neler bıraktım
Gördün mü ?
Gittiğin yollara umutlarımı,
Avuçlarına gözlerimi...
Açsan şimdi ellerini,
Her şeyde sen.
Her sabah kızıllar içinde,
Ufukları aşan yüreğimi,
Görmüyorsun.
Bir ümittir peşinde,
Derbeder koşan yüreğimi,
Görmüyorsun.
Çekilmez acı aşk, dudaklarımda muamma
Ellerim aşk deyince titrer, ötesini bilmez
Soluduğum havanın bile rengi yok ne beklerim daha
Bir gökkuşağı içimde,,girsen girilmez
Ben bir kere ölünce doyamam gibi geliyor
Yokluğunu anlatmak zor
Ötme denmez ki çalıkuşuna
Kokma denmez toprağa
Yağmur bilmiyor yokluğunu
Yağar mı yoksa böyle tatlı tatlı.
Sen gelmeden sessizdim,
Sen giderken sedasız.
Bu sükut içinde bak,
Yankılanır mı şimdi adın ?
Bir gülüşlerin kalmış bana
O da somurtacakmış gibi
Bir güz vakti,
Uçup gittin ellerimden.
Karıştın gökyüzüne, bulutlara.
Ne zaman takvimler,
Gösterse ekimi,
Bilin ki yüreğimde,
Senin kirpiklerin dökülünce
Parmaklıklarını kesmiş mahkumlar gibi
Gözyaşlarım firar eder
Senin kirpiklerin dökülünce
Her dalgada kıyıya vuran kumlar gibi
Ruhum intihar eder
Elbet üzülüyorum bir yerlerde
Ama ben de bilmiyorum artık
Nereye akıyor gözyaşlarım
İnişlerim çıkışlarım
Bir akrep bir yelkovan gibi yaşıyorum hayatı
Bazen geç kalıyorum birine yada bir yerlere
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!