Cahit Konut Şiirleri - Şair Cahit Konut

Yürüyorum adım adım,
Ter içinde yokuşlara.
Deryalara derin daldım,
Kulaç attım akışlara.

Kuluncumdan vurdun kaçtın,
Sahtekâr dost seni seni.
Onulmaz yaralar açtın,
Sahtekâr dost seni seni.

Riyakâr dost seni seni,

Domuz yağından boyası,
Açığa çıktı mayası.
Gerçek güzellik nerede?
P(i)lâstiktendir mayası.

Karpuzlar kabak aşısı,

Şairdir, tarlayı sabanla sürüp,
Mesesin ucunu bize çeviren.
Şairdir, ekinin suyunu verip,
Mevsimin sonunu güze çeviren.

Biderini, samanından ayıran,

On ikin de düştüm güzel ardından,
Alıştı içerim, yandı derdinden.
Bir yatsı mehâli, belâ ardından,
Saydım, güzellerin, birisi noksan.

On üçünde yavaş yavaş konuştum,

Dolaştım yurdumu bir baştan, başa,
Bir kârım olmadı sözümden gayrı.
Başlarımı vurdum keveke* taşa,
Sağlam yer kalmadı gözümden gayrı.

Yaş altmışı geçti, döndüm gazele,

Her gün gider düşman ile savaşa,
Gider lâkin, geri gelmez şehitler.
Kaderde ne varsa o gelir başa,
Hak katında diri, ölmez şehitler.

Bayrağın aşkıyla koşar ileri,

Sen birine âşıksın,
Amma bilmem ki kime.
Bugün daha güzelsin,
Benzemiyon dünküne.

Aşkını seçemiyon,

Ey gözleri yeşil, ey suna boylu,
Fırat gibi akışların var senin.
Her bakışta bin-bir sırlar gizlenmiş,
Alev gibi yakışların var senin.

Kurudağ’dan indi, Yoğunçınar’a,
Yumurtadan yeni oldu serçeler.
Kuşlar yuvalanmış koca çınara,
Kavakların başı doldu serçeler.