Cahit Konut Şiirleri - Şair Cahit Konut

Savaş değil yalnız beni öldüren,
Şu yetim yavrular öldürür beni.
Düşman değil bana haddim bildiren,

İnsanlar inançlı olsun,
Amma dengesiz olmasın.
Lâikliğe herkes uysun,
Lâkin inançsız olmasın,
Özü imansız olmasın.

Hak ile devlet işine,
Karışılmaz ki yoldaşım.
Ha bire* kavga edenle,
Barışılmaz ki yoldaşım.

Ters düşme töre, yasanla,

Bu sene kışımız çok çetin geçti,
Ölme yavrum, ölme bahar gelecek.
Odunsuz, kömürsüz bir mevsim geçti,
Ölme yavrum, ölme bahar gelecek.
Bahar geleneçe* kimler ölecek.

Borç listesini de aldım elime,
Bu ayki hesabım sıralı çıktı.
Ne aldıysam herif, vurmuş kaleme,
Bakkal defterinde karalı çıktı.

Ekim Ayı geldi, alıp bideri,
Ektik mi ki; geri derek ortağım?
Kazma-kürek alıp, eştik mi yeri?
Alnındaki teri görek ortağım.

Kolları sıvayıp girelim işe,

Yaratılan canlının,
Geniyle oynadılar.
Biri-beşiyle değil,
Onuyla oynadılar.

Sömürdüler, soydular,

Güzel ülkem bir çembere alınmış,
Çevremizde kirli oyun oynanır.
Düşmanla dost bir araya karışmış,
Milletime sırlı oyun oynanır.

Soykırım yaptılar Azeri’mize,

Şo bizim dağları gördün mü yoldaş?
Nergisini, boruğunu* özledim.
Bağları budayıp, sardın mı gardaş,
Üzümünü, koruğunu özledim.

Rüzgârın hışmıyla salınır dallar,

İnsanların kalplerini,
Kırdıysam, özür dilerim.
Açık-gizli hallerini,
Gördüysem, özür dilerim.

Söz verip, geri kaçtıysam,