Bülent Öntaş Şiirleri - Şair Bülent Öntaş

Giderken
Beni yarına kadar özleyin demişti
Oysa özlenmek zaman dair bir şey değildi
İnsana dairdi özlemek
Karşında dururken bile özlenenler vardır hayatta
Baktıkça doyamadıklarımız

Bahsetmedim kimseye
Senden
Başka gelenler de oldu yanıma
Duvarın arkasına sakladım pabuçlarını
Çok uzağına damın

İnsanoğlunun yanına koymuşlar
Parayı
Görür görmez insandan korkmuş
Para
Bu insanoğlu
Var ya

Her öykünün bir şiiri vardır
şiirin öyküsü
incecik dallarından mevsimlik hüzünler sarkar
sen öykü ağacı mısın
ey hayat
sen gökyüzüne uzanan eski bir şarkı mısın

Ben
Her baharda
Papatya toplarım
Toprağa düşer
Çocuksu gülüşlerim
Ben

Zamanın ötesini berisini toplayıp
gittiği an yoktur
belki son diye bir şey yoktur
ufuk çizgisinden öte mekan ve içinde
pare pare han yoktur
belki de yok diye bir şey yoktur

Bu şehrin kapıları açılır açılmaz
çıkıp gideceğim
çok
uzaklara
geçmişi kilitleyeceğim
ve anahtarını derin bir kuyuya düşüreceğim

Dudaklarına dokundurdu serçe parmağını
ve gözbebekleri susuverdi anda
ritmi kaybolmuş bir kenti öptü kirpiklerini kırpmadan
severmiş gibi
kaldırım taşlarının üzerinden geçti adım adım utangaçlığından
ne gökyüzünün grisinden, ne karabulutların hüznünden çekinir hayat

Uzaklarda
Çoban ateşleri
Yanıyor
Yükseliyor dumanı kelimeler
Dağ başında
Kızıl bir gökyüzü

Pıhtılaşmış
Kanım
Sulandırsam
Para etmez
Sonradan
Su