Her öykünün bir şiiri vardır
şiirin öyküsü
incecik dallarından mevsimlik hüzünler sarkar
sen öykü ağacı mısın
ey hayat
sen gökyüzüne uzanan eski bir şarkı mısın
Zamanın ötesini berisini toplayıp
gittiği an yoktur
belki son diye bir şey yoktur
ufuk çizgisinden öte mekan ve içinde
pare pare han yoktur
belki de yok diye bir şey yoktur
Bu şehrin kapıları açılır açılmaz
çıkıp gideceğim
çok
uzaklara
geçmişi kilitleyeceğim
ve anahtarını derin bir kuyuya düşüreceğim
Dudaklarına dokundurdu serçe parmağını
ve gözbebekleri susuverdi anda
ritmi kaybolmuş bir kenti öptü kirpiklerini kırpmadan
severmiş gibi
kaldırım taşlarının üzerinden geçti adım adım utangaçlığından
ne gökyüzünün grisinden, ne karabulutların hüznünden çekinir hayat
Haydi Melahat
Günü geldi uzaktan görmelerin
Vakit tamam
Podcast diyordun işte sana podcast
Kur bakalım chatbotu
Bakalım gelen var mı
Uzun yol şoförüyüm
Geçtiğim yollardan tanırsın beni
Çok uzaklardan geliyorum hayat
Parça parça
Mekansız
Kalabalıklardan uzakta
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!