Bozkırın Hatırası Şiiri - Yücel Özkü

BOZKIRIN HATIRASI
Doğuda bir yurt vardı, unutulmuş ozanların,
Her gece düşümde bir nal sesi yankılanır,
Eski destanları fısıldar rüzgârın dili
At üstünde yitmiş kahramanlar çağlanır.

Egemen olduğu yer eski zaman hanların,
Göğe uzanırdı sanki göçebe bir ışık,
Havada asılı bir kılıç gibi titrerdi
Geçmişin üstünde ince, keskin bir aşık.

Yaşadım sanırım orada ben bir zaman,
Bozkırın kalbinde susuz bir yolculukta,
Bir kadınla yan yana, rüzgâra karşı
Koşmuşuz kaderin sonsuz akışında.

Kim bilir şimdi nerededir o uzak hatıra,
Hangi yıldızın altında uyur o bakış,
Hangi sessiz odada saklıdır sesi
Kımızla karışmış bir eski yakarış.

Ve ben hâlâ o bozkırın içinden geçerken
Bir nal sesi çalar içimde gece gece,
Sanki o kadın dönüp bana bakar
Unutulmuş bir zamanın içinde gizlice.

Yücel ÖZKÜ
18 Nisan 2026/23:55