BOĞAZIMDA KIRILAN SESLER
İçimde bir çığlık büyüyor, sustukça daha da çoğalıyor,
Her hece içimde bir enkaza dönüşüyor.
Söyleyemediklerim büyüyüp taşarken içimde,
Sessizliğim bile artık bana dar geliyor.
Bir cümle kursam, yarım kalıyor ortasında,
Dilimin ucunda kanayan eski bir yara.
Ne anlatsam eksiliyor biraz daha içimden,
Susmak bile ağır artık bu zamanlarda.
Gözlerim konuşuyor, dudaklarım susuyor,
İçimdeki fırtına kendine yol buluyor.
Her düşünce bir duvara çarpıp geri dönüyor,
Kalbim kendi içinde yankılanıp duruyor.
Ve ben, bu kırık kelimelerin arasında,
Kendimi kaybediyorum her susuşumda.
Çünkü bazı çığlıklar duyulmak için değil,
İnsanın içinde parçalanmak için doğar aslında.
Yücel ÖZKÜ
23 Nisan 2026/00:55
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 20:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!