Boşluğun Çığlığı Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzak mekanlardan yalnızlık sızar,
İçimde tükenmez boşluklar kazar.
Hasretin ateşi bağrımda tüter,
Kalemim durmadan acıyı yazar.
*
Mazinin üstünü kaplıyor duman,
Yüreği yakıyor tükenmez güman.
Sensizlik yükünü omuzlamışken,
Geriye dönmüyor beklenen kervan.
*
Geçmişin izleri yarayı deşer,
İnsanlık yükünü bağrından eşer.
Laf duymaz heceler, sessiz sokaklar;
Kuruyan yapraklar, maziye düşer.
*
Yabancı ellere sığındı kuşlar,
Tepeden tırnağa dondu bakışlar.
Fırtına koparken viran bağımda,
Baharı unuttu o kara kışlar.
*
Sevdanın yolları karları aştı,
Kötülük çamuru boylardan taştı.
Masumlar ağlıyor köşe başında,
İhanet çemberi sırra ulaştı.
*
Gizlice sattılar temiz vicdanı,
Yıktılar temelden koca cihanı.
Dağların ardında güneş batarken,
Kanattı derinden sessiz mekanı.
*
Aydınlık yarınlar hayaldi yalnız,
Çöllere benzedi yürekler ıssız.
Beklenen yarınlar ufukta yitti,
Limanlar kapandı, gemiler cansız.
*
Fidanlar boynunu büktü serada,
Nehirler kuruyor ıssız karada.
Aydınlık ufuklar karardı birden,
Boşluğun çığlığı yandı arada.