Bolat Ünsal Şiirleri - Şair Bolat Ünsal

Bakışların soluyor,
Güneşin simasında.
Işık saçmıyor gözlerin.
Sıcaklığın kutup mevsimi,
Aşkınsa zaman aşımında

Güneşi sormuştun
Bir gece vakti,
Gözlerinden başka şafaklar
Işık mı saçar...

Ateşi sormuştun

Bir damla su gibi akıp geçtik.
Güç belâ hayat vadisinden
Çarpıldıkça her taşa azap çektik.
Ödün vermedik öz benliğimizden...

Dostun ihanetiyle yıkıldık,

Suskunluk;
Süt liman denizlere benzer.
Suskunluk;
Savaş artığı bedenimizde.
Suskunluk;
Fırtınalar saklar içinde,

Arşa değsin yüce başın
Duman sarsın ey Tahtalı
Kar kaplamış toprak taşın
Aşksın harsın ey Tahtalı

Buram buram kekik kokar

Kır çiçeklerine koşan arılara benzerdi
Çığlık çığlığa bu kentten kaçışımız el ele
Kırmızı beyaz çiçeklere bezenirdi
Ormanların sonsuzluğu gözlerinde

En güzel haziranını yaşarken Akdeniz

Bakışların uzanınca gözlerime,
Islanır sırılsıklam kirpiklerim.
Yağmura tutulmuş kelebekler gibi,
Çırpınır avuçlarında, titrer yüreğim.

Perçinlenir akreple yelkovan,

Toroslar da gürler şairin sesi
Dağlara bulutlar dizilir burada
Yanık yanık öter aşkın nağmesi
Rüzgâra mektuplar yazılır burda

Türküler söylerken sedirle akçam

Bir gün bakınca pencerenden dışarı,
Kar düşmüş olacak simsiyah saçlarına.
Çatılacak mutlaka o gün kaşların,
Hüzün dolu gözlerle bakıp aynalara

İnce bir sızı saracak, anlatamayacaksın,

Veda yağmuru mu düşüyor şimdi,
El ele gezdiğimiz yorgun yollara.
Güzde bağbozumu yapraklar gibi,
Savrulup düşmüşüz ayrı yerlere.

Kurudu yemyeşil sevgi dalları.