Kimi kibirinden gönül kırıyor,
Kimi doğru sözü hiçe sayıyor.
Kimi de vicdanı pula satıyor,
Ardan bahseden yüzsüz çoğaldı.
Kimi dost görünüp kuyu kazıyor,
Dokunulmaz, ama kalpte bir fırtına koparmış.
Ne bir adım atabilmiş, ne geri dönebilmiş,
Sonsuz bir özlemde, hep yarım kalmış.
Çünkü asıl sevgiler, imkansız olanmış,
Bir hayalin peşinde yürürmüş insan,
Aşkın her halini gördüm,
Bir rüzgar gibi geldi,
Fırtına gibi esti,
Sonra sessizce çekildi.
Gözlerimde umut,
Mecnun oluşumuz aldatmasın,
Bu yürekte sevda var, Leyla gerekmez.
Ateşlerde yansak, dert değil bize,
Biz aşkla yanmışız, kor gerekmez.
Sırat Köprüsü’nden yoktur kaygımız,
Geceler boyu süren bir hicran,
Yürekte derin bir iz, bir figan.
Sevda yolunda kalmış bir divan,
Sen miydin âşık Mecnun?
Yollar uzarken gönülde ateş,
Yokluğun dokunmaz kalbime artık
Adını içimden sildireli çok oldu
Ne akıl kabul eder ne gönül mantık
Yanlışı doğru saydıralı çok oldu
Bir “eyvah” kalmadı, bir “ah” tükenmiş
Bu yürek ne gam bilir ne de haz,
Bir aşk ki içinde umut var biraz.
Gözyaşı sel olur, gönülde ayaz,
Ateş sönse de dumanı göz yakar.
Hatıralar gelir, vurur can evine,
Sana denir keder, elemle aşk,
Ayrılık ömrüme vurur her zaman taş.
Benzer bu hâlim bahar görmez güle,
Sevda ki har olur, içimde bir savaş.
Gönül seni anlar da derman arar,
Kalpte yanan ateş,
dilde söner mi?
Hangi söz yeter ki
içimde tutuşanları anlatmaya,
hangi harf döker ki
bir yangının küllerini?
Ateş bilmez nasıl yaktığını,
sorsan ısıttım sanır.
Külleri savrulmuş bir ömrün ardından,
sen yine yakarsın, bilmezsin.
Dudakların yangın yeridir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!