Bir kendimi sevemedim

Biraz kırılmış bir kalbin içinden geçsin bu şiir…
Sadece aşk değil; yorgunluk, özlem ve insanın kendini bile kaybetmesi olsun içinde.

Geceyi omzuma alıp yürüdüm bu şehirde
Sokak lambaları bile benden daha umutluydu
Ben ise içimde kırılmış aynalar taşıyordum
Hangi parçaya baksam
Yüzün düşüyordu karşıma

Bir kendimi sevmedim aslında
Bir ömrü sustura sustura yaşadım ben
Kelimelerim vardı eskiden
Şimdi boğazımda düğümlenmiş mezarlar gibiler

Öyle çok sustum ki
İçimde çiçek açacak yer kalmadı
Bir çocuk ağlıyor hâlâ ruhumun kuytusunda
Elinde yarım kalmış hayaller
Ve kimsenin duymadığı bir “anne” sesi

Sen giderken
Kapılar kapanmadı yalnızca
İçimdeki bütün mevsimler birbirine girdi
Kış, baharın boğazına sarıldı o gece
Ve ben ilk defa
Bir insanın yokluğunda üşümenin gerçek olduğunu öğrendim

Şimdi sorarsan nasılım diye
Biraz sigara dumanı
Biraz eski şarkı
Biraz da kendine dönemeyen biriyim

insanlar bedenen gitmez
Gidemez
İçine çöker
Sessizce büyür
Ve sen herkese gülümsediğini sanarken
İçin yavaş yavaş enkaza döner…

Ama yine de bil
Ben seni
Kalbimin en yıkık yerinde bile
Çiçek gibi sevdim.