Bir İnsanın İzi Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir vakit gönlüme doğmuştu bir nur,
Bir insan tanıdım, vakurdu, mağrur.
İnceydi sözü de, bakışı huzur,
Nejdet müdürümdü, adıyla onur.

Kibarlık sanki hep omzunda gezer,
İnsana insanca kıymetler dizer.
Bir gönül kırmaktan ömrünce kaçar,
Sustuğu yerde bile nezaket eser.

Yıllar geçti, Zaman aldı çoğunu,
Hatıralar örttü yolların sonunu.
Bir gün kader açtı eski bir kapı,
Sanki duydu kalbim geçmişin tonunu.

Bir hanımefendi çıktı karşıma ansız,
Adı Harika’ydı, yüreği yalansız.
Sözü açık, özü temiz, bakışı dimdik,
Mertliği babadan kalmıştı zamansız.

Bir yanı rüzgâr gibi dürüst, serin,
Bir yanı içimde kalan eski derin.
Sanki Nejdet müdürüm konuşur bazen,
Bir bakışta saklı aynı güzel sevinç.

Bazı insanlar gitmez ömür içinden,
Bir ses olur kalır en sessiz gecenden.
Bir baba zarafeti, bir evlat mertliği,
İz bırakır insanın en derin yerinden.