Bilal Özcan Şiirleri - Şair Bilal Özcan

Seninle perde perde, perdelenir güneşler,
Perdelenen güneşler ki seninle güneşler.

Acı, üzüntü, keder,
Seni senden alır gider,
Gam-ı kasavet de biter,
Dayan oğul dayan.

Dertler tespih gibi çekilir,

Bağ-ı gülistana bağban olmak, haktır,
Oğul! Hak almak bilmem niye haktır.

Açılmış mor sümbüllü bağların gülleri,
Al al güllerde şakır durur bülbülleri,
Tatlı şirindir dil rubanın can dilleri,
İçilmez mi? hiç gülün gül renkli badeleri

Serv-i endama benzer gül rubanın boyu,

Züleyha’ya aşk-ı Yusuf,
“Yusuf’a ayna yaraşır.”

Sümbüle mor sümbüllü bağ,
Bağbancıya hal yaraşır.

Bir fasl-ı zaman ki dem bu demdir,
Zannetme ki an be an, her demdir.

Bilal ÖZCAN

Güneş biraz ayrı düşmüş,
Dünya beyaz örtüye bürünmüş,
Gökte bir yıldız, bir ay gülmüş,
Her yeri beyaz ölüm bürümüş.

Ne tekbir, ne inilti, ne ağıd ı tufanlar,

Yanıyor musun, parlıyor musun?
Yoksa Nuru ışık mı saçıyorsun?
Bazen hilali andırır halin,
Bazen dolun ay olup parlar cemalin

Ne güzeldir senin çeşit çeşit hallerin,

Sarhoşum duygunun coşku selinde
Sarhoşum düşüncenin enginliğinde
Sarhoşum Ruhumun derinliğinde
Sarhoşum sevdanın güzelliğinde

Sarhoşum yaşamanın sevincinde

Güzellik nerdedir?
Ne baş da, ne yüzdedir,
Ne kaş da, ne gözdedir,
Ne dil de, ne sözdedir,
Ne inci gibi diştedir,
Ne endam da ne boydadır,