Ben Senin Yazgınım Şiiri - Rasimin Gönül ...

Ben senin yazgınım, kaçışın mümkün olmadığı o sınır,
alnının en görünmez çizgisine kanla çekilmiş bir mühür.
Hangi yöne çevirsen yüzünü o yönde ben dikilirim,
hangi kapıyı kapasarsan arkasında benim nefesim bekler.
Ne dualar paklar seni bu amansız bağlılıktan,
ne de zamanın çarkları unutturabilir bu kadim hükmü.

Güneş doğsa da doğmasa da benim karamdır vuran gününe,
içtiğin suda, bastığın toprakta, soluduğun havadayım.
Bir gölge gibi değil, kanının en derin akışındayım senin;
kaçtığını sandığın her köşe başında ben dururum,
kendini sakladığın her zifiri karanlıkta ben parlarım,
yalanların ardına gizlenmiş o en çıplak hakikatin ta kendisiyim.

Bütün yolları kapattım ardına, bütün köprüleri yaktım,
artık ne geri dönecek bir geçmişin var ne sığınacak bir geleceğin.
Yüreğinin her çarpışında bir parça ben eksilir, ben çoğalırım;
sen kendini özgür sandığın her an bu prangayı biraz daha sıkarsın.
Ne bir af dilenecek bir suç bu, ne de kurtuluşu olan bir mahkûmiyet;
senin kaderin benim ellerimde biçildi, benimle yoğruldu bu hamur.

Şimdi hangi aynaya baksan kendi aksin değil, benim suretim çıkar,
hangi yabancı göğse yaslansan benim ayazım keser iliklerini.
Ben senin yazgınım, bu ömrün değişmez tek kanunuyum;
ne kadar çırpınsan da batacaksın bu dipsiz girdaba,
çünkü bu hikâyenin başı da bendim, son noktası da ben olacağım.

Ben senin yazgınım, kaçamazsın bu kuraldan,
alnına kazınmış en derin, en eski mühürüm.
Hangi yöne baksan karşına ben çıkarım,
bastığın her taşta benim ayak izim durur.
Ne dualar kurtarır seni bu amansız bağdan,
ne de geçen yıllar unutturur bu kadim hükmü.

Güneş doğsa da doğmasa da günün benimle başlar,
soluduğun havanın içinde gizlidir sitemim.
Bir gölge gibi değil, kanının akışındayım,
kaçtığını sandığın her köşe başında ben varım.
Kendini sakladığın zifiri gecelerin ardında,
yüzleşmekten korktuğun o çıplak hakikatim.

Bütün yolları kapattım, köprüleri kül ettim,
artık ne geri dönecek bir geçmişin kaldı,
ne de benden bağımsız sığınacak bir geleceğin.
Yüreğinin her vuruşunda yankılanır adım,
sen kurtuldum dedikçe bağlanan prangayım ben;
ne bir af diliyorum ne de sana çıkış veriyorum.

Hangi yabancı yüze baksan suretim dikilir,
hangi sahte kucakta uyusan ayazım vurur.
Ben senin yazgınım, bu ömrün tek gerçeğiyim,
ne kadar çırpınsan da batarsın bu derin girdaba;
bu hikâyenin başladığı ilk nefes bendim,
ve son noktayı koyacak olan da yine benim.