Ben Seninim Sende Varım

Ben seninim, sende varım…
Ne bir adım ötedeyim,
Ne de bir milim geride.
Kendi varlığımı unuttum seninle,
Bütün benliğimle sana aktım.

Ben seninim, sende varım…
Soluduğun o soğuk havada,
Dağına yağan o sessiz karda,
Göğsüne çöken o zifiri gecedeyim.
Artık ne benden bir iz kaldı geride,
Ne de senden ayrı bir nefes.

Eriyip toprağına karışsam da,
Bir fırtınayla savrulup gitsem de;
Nereye bakarsan bak,
Ben senin kaldığın o yerdeyim.

Sen sustun, ben tamandım.
Sen yandın, ben küle döndüm.
Sende başladım,
Sende bittim…

Sende varım…
Kendi adımı unuttum senin koynunda.
Ne bir başkası dokunabilir bu ruhuma,
Ne de bir yabancı el silebilir seni benden.

Sende varım…
Gözlerinin değdiği her zerrede,
Dudaklarından dökülen her dilsiz cümlede,
Göğsünün ortasındaki o saklı sızıdayım.
Sen nefes aldıkça ben yaşıyorum,
Sen sustukça ben yok oluyorum.

Ayrılık dedikleri bir masalmış meğer,
Mesafe dedikleri koca bir yalan.
Ben senin kemiğinde sızı,
Kanında dolaşan o gizli yangınım.

Sende başladım bu ömre,
Sende bitecek bu hikâye.
Hiçbir fırtına koparamaz beni senden,
Çünkü ben artık 'ben' değilim;
Sadece ve sadece senim…