Ben Seni Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Nasıl bir oyundu bu,
Ben kalbimi masaya koyarken
Sen gözlerini kaçırdın.
Ben adını dualara yazarken
Sen beni susarak sildin.

Sevdamı paspas edip
Küflenmiş bir hatıra gibi
Karanlık bir köşeye attın.
Oysa ben,
Senin sevdanla iyi olandım.
Sen gülünce içimde bayram olurdu,
Sen susunca kıyamet kopardı.

Çok kanadım seninle…
Ama kanadığımı bile sana belli etmedim.
Gülüşlerimin içine sakladım acımı,
Sesimin titremesine engel oldum.
Her gece “Allah’ım, sabır…” deyip
Sabahında yine sana sarıldım.
Bir umut,
Bir ihtimal,
Bir gün gerçekten sever diye…

Ben aşkınla ölürken
Sen bunun farkında bile değildin.
Bir insan, sevdiğini
Bu kadar mı görmez?
Bir kalp,
Bu kadar mı yalnız atar iki kişilik bir hikâyede?

“Her sevda öldürür.” derlerdi,
Ben inanmazdım.
Sevda yaşatır sanırdım,
İnsanı göğe çıkarır.
Oysa senin sevdan
Beni yavaş yavaş toprağa gömdü.

Ölmemek için çok çırpındım,
Sana tutundum,
Sözlerine sarıldım,
Gözlerine sığındım.
Ama her defasında
Bir adım daha yalnızlığa itildim.

Çaresiz kaldım…
İçimde yangın vardı,
Dışımda sessizlik.
Kimse duymadı çığlığımı,
Sen bile.

Cehennem gibiydi aslında,
Ama ben cennetim diye sevdim.
Yandım,
Ama ateşi ışık sandım.
Acıttın,
Ama “geçer” diye avundum.

Bir insan sevdiğine
Bu kadar mı yabancı olur?
Ben senin gözlerinde ev sandım kendimi,
Meğer misafirmişim.
Ben ömürlük sandım,
Meğer anlıkmışım.

Şimdi küllerimden konuşuyorum sana.
Artık ne sitem var içimde
Ne de eski çırpınışlar.
Yalnızca yorgun bir kalp
Ve gerçeği kabullenmiş bir ruh.

Sevda beni öldürmedi belki,
Ama çocuk yanımı aldı benden.
İnandığım masalları söndürdü,
Saflığımı yaraladı.

Yine de bil…
Ben seni kirli sevmedim.
Ben seni eksik sevmedim.
Ben seni korkarak sevmedim.

Ben seni,
Bir insanın sevebileceği en temiz yerden sevdim.

Kaybeden ben miyim,
Yoksa böyle bir sevgiyi yitiren sen mi…