Ben eksik kaldım

BEN EKSİK KALDIM

Ben eksik kaldım...

Sen gittikten sonra değil sadece,
Sana alıştıktan sonra eksik kaldım.
Bir insanın varlığına bu kadar alışmak,
Yokluğunu ömür boyu taşımakmış meğer.

Ben eksik kaldım...

Bir yanım hep seni bekleyen bir istasyon gibi.
Trenler geldi geçti,
Mevsimler değişti,
İnsanlar hayatıma girip çıktı.
Ama içimdeki o boş peron,
Hâlâ senin adını taşıyor.

Geceleri uyumadan önce
Sana söyleyemediğim sözler geliyor aklıma.
Geç kalmış cümleler,
Yarım kalmış hayaller,
Sahipsiz kalan umutlar...

Hepsi oturup beni seyrediyor.

Ben eksik kaldım...

Bir şiirin son dizesi eksik kaldı sanki.
Bir şarkının en güzel yeri sustu.
Bir yolun sonu görünmeden bitti.

Ve ben,
Nereye gidersem gideyim,
İçimde yarım kalmış bir hikâyeyi taşıyorum.

Bazen kalabalıkların içine karışıyorum.
İnsanlar gülüyor, konuşuyor, eğleniyor.
Ben de gülüyorum.

Ama içimde bir sandalye boş...

Kimse görmüyor.

Çünkü bazı eksiklikler gözle değil,
Yürekle görülür.

Ben eksik kaldım...

Çünkü sana anlattığım hayalleri
Kimseye anlatamadım.

Çünkü gözlerine bakarken kurduğum dünyayı
Bir daha hiçbir yerde bulamadım.

Çünkü bazı insanlar giderken
Yanlarında sadece kendilerini götürmezler.

Bir ömrün rengini de götürürler.

Şimdi geceler daha uzun.

Sabahlar daha sessiz.

Aynalar daha yabancı.

Ben daha yorgunum.

Çünkü insan sevdiğini kaybedince değil,
Onunla kurduğu geleceği kaybedince yoruluyormuş.

Ben eksik kaldım...

Bir tarafım hâlâ geçmişte yaşıyor.

Bir kahkahanın içinde,
Bir çay buharında,
Bir yağmur damlasında,
Bir eski şarkının sözlerinde...

Sürekli seni buluyorum.

Ve her bulduğum yerde
Bir kez daha kaybediyorum.

Bazı acılar bağırmaz.

Sessizce büyür.

İçinde kök salar.

Geceleri uyutmaz.

Sabahları konuşturmaz.

Benim acım da öyle oldu.

Kimse duymadı.

Ama ben her gün biraz daha hissettim.

Ben eksik kaldım...

Yarım bırakılmış bir mektup gibi.

Sonu yazılmamış bir şiir gibi.

Kıyıya ulaşamamış bir gemi gibi.

Ne tamamen battım,
Ne de kurtulabildim.

Sadece bekledim.

Belki dönersin diye değil...

Belki içimdeki eksiklik bir gün diner diye.

Ama bazı yaralar kapanmıyor.

Sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor.

Şimdi anlıyorum...

Bazı insanlar mutluluk olur.

Bazıları hatıra.

Bazıları da ömür boyu taşınan bir eksiklik...

Sen hangisiydin bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var:

Ben seni severken tamamdım.

Sen gidince,

Bir yanım hep sende kaldı.

Ve ben...

O günden beri,

Biraz eksik,

Biraz yorgun,

Biraz da sessizim.

Ama hâlâ sevginin hatırına,

İçimde küçücük bir umut taşıyorum.

Belki kavuşmak için değil...

Sadece bir gün,

Bu eksikliğin acımaması için.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ