Ben Ne Mecnundum Ne Ferhat
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Dağları delmedim,
çöllerde adını haykırmadım.
Efsanelere konu olacak bir sevda yaşamadım belki,
ama içimde sessizce yanan bir yangını
bir ömür taşıdım.
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Yalnızca bir insandım.
Kalbi olan,
güvenen,
bekleyen,
ve en çok da seven bir insandım.
Sana saraylar vaat etmedim.
Altınlar, mücevherler sunmadım.
Avuçlarımda yalnızca
dürüst bir yürek,
tertemiz bir sevda,
ve adını her duamın arasına gizleyen bir ömür vardı.
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Ama geceleri uykusuz kaldım.
Pencereme vuran her rüzgârda
sesini aradım.
Bir telefonun çalmayışında,
bir mesajın gelmeyişinde
kaç defa içimden sessizce yıkıldım,
onu bir ben bilirim.
Dağları delmedim belki,
ama gururumu deldim.
Suskunluğumu deldim.
Kendi içime açılan karanlık tünellerde
seni kaybetmemek için
bin kez kendimden vazgeçtim.
Çöllerde dolaşmadım,
ama sensiz geçen her gün
bir susuzluktu bana.
Her sabah biraz daha eksildim,
her akşam biraz daha yoruldum.
İnsan kalabalıkların içinde de
yalnız kalabiliyormuş,
bunu sen gidince öğrendim.
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Yalnızca seni severken
kendini unutan bir adamdım.
Gülüşünü görünce dünyası değişen,
bir bakışına günlerce umut bağlayan,
adını duyunca yüreği titreyen
sıradan bir adam...
Sonra hayat geldi.
Masalları topladı önümden.
Sözler bozuldu,
eller ayrıldı,
yollar çoğaldı.
Sen başka bir mevsime yürüdün,
ben aynı sonbaharda kaldım.
Kırıldım...
Ama kimseye göstermedim.
Ağladım...
Ama gecelerden başka şahit tutmadım.
Çünkü erkek dediler,
sus dediler,
içine at dediler.
Ben de bütün acılarımı
kalbimin en dip odasına kilitledim.
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Bir destan yazamadım.
Şairler beni anlatmayacak belki.
Türkülere adım düşmeyecek.
Ama bir insanın
bir insanı gerçekten sevdiğinde
nasıl sessizce tükenebileceğinin
canlı şahidiyim ben.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum.
Ne pişmanım seni sevmekten,
ne de utanıyorum kırılmaktan.
Çünkü sevgi ayıp değil.
Ayıp olan,
bir yüreği umutla bekletip
habersizce çekip gitmekmiş.
Ben ne Mecnundum,
ne Ferhat...
Yalnızca yüreğini sonuna kadar açmış bir adamdım.
Kaybettim belki,
ama sevgimin temizliğini kaybetmedim.
Ve şimdi son kez söylüyorum:
Ben ne Mecnundum, ne Ferhat...
Dağları delmedim, çölleri aşmadım.
Ama bir kalbi öyle derinden sevdim ki,
ömrümün en büyük savaşı
kendi yüreğimin içinde koptu.
Kazanan olmadı...
Bir sen gittin,
bir ben eksildim.
Delinin biri
HAMZA CAYMAZ
Kayıt Tarihi : 3.08.2026 19:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!