Ben Diye Kayıp Olan

Ya kötü dediğimiz iyiyse
ve iyilik, bizim korkularımız yüzünden kararmışsa…

Ya hakikat,
yüksek sesle konuşmadığı için
bizim gürültümüzün altında kalmışsa?

Ya biz kötüysek
ama bunu kendimize hiç yakıştıramadığımız için
ayna kırmayı tercih etmişsek?

Cam parçalarına bakıp
“Suçlu yansıma” demişsek…

Ya suçladıklarımız haklıysa
ve haklı olmak, sessiz kalmayı gerektiriyorsa?

Ya biz bağırmayı cesaret sandıysak
onlar susmayı erdem?

Belki de yanlış olan
yanlış dediğimiz şey değil,
onu dinlemeye üşenen kulaklarımızdır.

Belki adalet,
bizim tarafımızda durmadığı için
ona sırtımızı dönmüştür.

Ya masumiyet
hiç kimsenin sahiplenmediği bir kelimeyse
ve biz onu hep başkalarının ağzında aradıysak?

Ya kendimizi savunurken
aslında gerçeği yaraladıysak?

Ya “ben” derken
bir başkasının kalbini susturduysak?

Belki de kötülük,
insanın kendini aklamak için
başkasını karalamasıdır.

Ve belki iyilik,
haklı olduğunu bile bile
susabilme cesaretidir.

Ya bütün bu sorular
cevap aramak için değilse?
Ya sadece şunu fısıldamak içinse:
İnsan, her zaman haklı olmayabilir…
ama dürüst olmayı seçebilir.