Ben ben olamadığımın farkındayım,
Ben neden ben değilim.
İçimde bir ben var,
adının numarasını cesaret edemeyen.
Yıllar önce bir yerde kalmış,
bir kapının eşiğinde,
geri dönmeyen bir “sonra”nın içinde.
Hayat beni taşıdı ama sormadı,
nerede kalmayı arıyorum.
Ben de yürüdüm,
herkes gibi görünmek için,
kendim gibi olmaktan vazgeçerek.
Konuştuğum cümleler bana ait değil artık,
sınırlarım kısıtlı,
suskunluğum kalıcı.
Kırıldığım yerleri onarmadım,
üstünü örttüm;
zamanı iyileştirir sandım,
meğer saklarmış.
Bir zamanlar dünyada dünyada
henüz bir kalp vardı,
şimdi kendime bile dar.
Kalabalıklar arasında
en çok kendimi kaybettim.
Ben ben bilmiyorum,
bunu biliyorum.
Ama belki de bu farklı,
kendine dönüş yolunun
ilk ve sessiz adımıdır.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 22:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!